இந்தியாவிலேயே பொது நூலகச் சட்டத்தை முதன்முதலில் இயற்றிய பெருமை சென்னை மாகாணத்தையே சாரும்.
நூலக இயக்கத்திலும் வாசிப்புக் கலாச்சாரத்தை வளர்ப்பதிலும் தமிழ்நாடு நீண்ட பாரம்பரியம் கொண்ட மாநிலமாகத் திகழ்கிறது.
வாசகர்களுக்கு மட்டுமல்லாது எழுத்தாளர்களுக்கும் பதிப்பாளர்களுக்கும் வாழ்வாதாரம் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்ற நோக்கில்தான் புத்தகக் கொள்முதல் நடைமுறை உருவாக்கப்பட்டது.
பிரச்சினை எங்கு தொடங்கியது?
2009-லிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தமிழ்ப் புத்தகங்கள் ஆயிரம் பிரதிகள் வரை நூலகங்களுக்குக் கொள்முதல் செய்யப்பட்டன. இது தமிழ்ப் பதிப்புத்துறைக்கு மிகப்பெரிய ஊக்கமாக இருந்தது.
ஆனால், 2011க்குப் பிறகான காலகட்டத்தில் நூல் கொள்முதல் தொடர்பாகப் பல்வேறு புகார்கள் எழத் தொடங்கின.
சில பதிப்பாளர்கள் குழுக்களாகச் செயல்பட்டு அதிகாரிகளுடன் நெருக்கத்தை ஏற்படுத்திக்கொண்டு கொள்முதல் ஆணைகளைப் பெறுவதாகவும், அதற்காக 30 சதவீதம் வரை லஞ்சம் வழங்க வேண்டியிருந்ததாகவும் புகார்கள் எழுந்தன.
2020 காலகட்டத்தில், பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வெளியான சில நூல்கள் புதிய பெயர்களிலும் புதிய வடிவங்களிலும் வெளியிடப்பட்டு, நூலகங்களுக்குக் கொள்முதல் செய்யப்பட்டன.
இதுகுறித்து ஆதாரங்களுடன் சில பதிப்பாளர்கள் புகார்கள் அளித்தும் எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படவில்லை. இந்தக் குற்றச்சாட்டுகள் அப்போதே முறையாக விசாரிக்கப்பட்டிருந்தால், இன்றைய பிரச்சினைகளில் சிலவற்றையாவது தவிர்த்திருக்க முடியும்.
பிரச்சினையின் புதிய வடிவம்
2022 - 24 காலகட்டத்தில் புத்தகங்களே வாங்கப்படவில்லை. அதிகாரிகளைக் கேட்டபோது, “2021இல் கிட்டத்தட்ட ரூ.180 கோடிக்குப் புத்தகங்கள் வாங்கப்பட்டன. ஆகவே நிலுவைகளை முடித்துவிட்டுத்தான் புதிதாக வாங்க வேண்டும்” என்றனர்.
இப்படி ஒரே ஆண்டில் மூன்றாண்டுகளுக்குரிய புத்தகங்கள் வாங்க முற்பட்டதால்தான் போலி நூல்கள் நூலகத்துக்குள் நுழைந்தன. இந்தப் பின்னணியில்தான் 2024இல் தமிழ்நாடு அரசு வெளிப்படைத்தன்மையான நூல் கொள்முதல் கொள்கையை அறிமுகப்படுத்தியது.
இதன் மூலம் அதுவரை அரசு நூலகங்களுக்குப் புத்தகங்கள் வழங்க வாய்ப்புப் பெறாத பதிப்பாளர்களும், தனிப்பட்ட முறையில் நூல்களை வெளியிடும் எழுத்தாளர்களும் தம் படைப்புகளை அரசின் கவனத்துக்குக் கொண்டுசெல்ல முடிந்தது.
இத்திட்டம் புத்தகம் வாங்குவதில் சரியான வழிமுறையை ஏற்படுத்தியதோடு, ஊழலையும் பெருமளவுக்குக் குறைத்துவிட்டது எனலாம். இந்நிலையில்தான் கோவை பெரியார் அறிவுலகத்துக்கு நூல்கள் கொள்முதல் செய்ததில் நிகழ்ந்த முறைகேடுகளை எழுத்தாளர் பெருமாள்முருகன் அம்பலப்படுத்தியிருக்கிறார்.
அதையொட்டி எழுந்துள்ள சர்ச்சைகளை ஆராயும்போது, புதிய சிறப்பு நூலகங்களுக்கான புத்தகக் கொள்முதலுக்குச் சரியான வழிகாட்டல்கள் இல்லை என்பது புலப்படுகிறது.
பல கோடி ரூபாய் செலவில் பிரம்மாண்டமான நூலகங்கள் கட்டப்பட்டு, அவை திறக்கப்படுவதற்குச் சில மாதங்களுக்கு முன்புதான் நூல்களை வாங்குவதற்கான நடவடிக்கைகள் தீவிரப்படுத்தப்படுகின்றன. மிகக் குறுகிய கால அவகாசத்தில் பதிப்பாளர்களிடம் புத்தகங்களைக் கேட்டால், அவர்கள் தங்களிடம் கையிருப்பில் உள்ளதை வழங்கக்கூடிய சூழலே உருவாகும்.
மாற்று வழி என்ன?
ஒரு புதிய நூலகத்துக்கான அடிக்கல் நாட்டப்படும்போதே அதற்குத் தேவையான புத்தகங்களின் எண்ணிக்கையையும் வகைமைகளையும் திட்டமிட்டு, அடுத்த ஓரிரு ஆண்டுகளுக்குள் நூல்களை வழங்குமாறு பொதுவெளியில் அறிவிப்பு வெளியிடலாம்.
இதனால் பதிப்பாளர்களுக்கும் போதிய அவகாசம் கிடைக்கும்; நூலகங்களுக்குத் தேவையான புத்தகங்களையும் முறையாகத் தேர்ந்தெடுக்க முடியும்.
கோவை பெரியார் அறிவுலகத்துக்கான புத்தகக் கொள்முதலில் தேர்வு நடைமுறை, பரிந்துரைக் குழுக்களின் பங்களிப்பு, இறுதியாக வாங்கப்பட்ட நூல்களின் பட்டியல் ஆகியவை குறித்த கேள்விகளுக்கு ஆவணங்களின் அடிப்படையில் தெளிவான பதில்கள் அளிக்கப்பட வேண்டும்.
இந்தப் பிரச்சினையை அரசியல் ரீதியாகக் குறுக்கிப் பார்ப்பது சரியான அணுகுமுறை அல்ல. 2024ஆம் ஆண்டு சென்னை உயர்நீதிமன்ற மதுரைக் கிளை வழங்கிய தீர்ப்பும் இந்தத் தேவையை வலியுறுத்துகிறது: “நூல் கொள்முதல் தொடர்பான அறிவிப்புகளை இணையதளத்தில் வெளியிட வேண்டும்; தேர்வு செய்யப்பட்ட நூல்களின் விவரங்களையும் அட்டைப்படங்களையும் பொதுமக்கள் பார்வைக்கு வைக்க வேண்டும்; மறுப்புகளையும் கருத்துகளையும் பெற வேண்டும்; முறைகேடு குறித்த புகார்களை விசாரிக்க வேண்டும்”.
அரசாங்கம் உடனடியாகச் செய்ய வேண்டியது
ஓய்வுபெற்ற நீதியரசர் ஒருவர் தலைமையில், ஓய்வுபெற்ற உயர் காவல்துறை அதிகாரி, கல்வியாளர்கள், நூலகர்கள், எழுத்தாளர்கள், பதிப்பாளர்கள், பத்திரிகையாளர்கள் மற்றும் வாசகர்கள் இடம்பெறும் சுதந்திரமான விசாரணைக் குழுவை அமைக்க வேண்டும்.
கடந்த பத்து ஆண்டுகளில் கொள்முதல் செய்யப்பட்ட நூல்களின் தரம், ஒரே நூல் வெவ்வேறு பெயர்களில் அல்லது பதிப்புகளில் தொடர்ந்து வாங்கப்பட்டுள்ளதா, கொள்முதல் ஆணைகளில் பாரபட்சம் இருந்துள்ளதா, முறைகேடுகள் நடைபெற்றுள்ளனவா என்பனவற்றை ஆய்வு செய்து, அறிக்கையைப் பொதுவெளியில் வெளியிட வேண்டும்.
அதேபோல், நூலகங்களில் சந்தேகத்துக்குரிய நூல்களைக் கண்டறிந்தால், வாசகர்கள் அவற்றின் விவரங்கள் அனைத்தையும் விசாரணைக் குழுவுக்குத் தெரிவிக்க ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும். குற்றம் செய்தவர்கள் யாராக இருந்தாலும் சட்டத்தின் முன் நிறுத்தப்பட வேண்டும்.
ஊழலற்ற நேர்மையான நிர்வாகத்தை வழங்க விரும்பும் எந்த அரசாங்கமும், முந்தைய அரசாங்கத்தைக் குறை கூறுவதோடு தன்னுடைய கடமையை முடித்துக்கொள்ளக் கூடாது. நிர்வாக ரீதியாக உள்ள குறைபாடுகளைக் கண்டறிந்து அவற்றை நிரந்தரமாகக் களைந்தெறிய வேண்டும்.
மற்ற துறைகளில் நடைபெறும் ஊழல்கள் அரசின் நிதியைச் சுரண்டுகின்றன. ஆனால், நூலகங்களில் நிகழும் முறைகேடுகள் மக்களின் அறிவுச் சொத்தையே சிதைக்கின்றன. இதன் பாதிப்பு நாளைய தலைமுறையையும் சென்றடையும்.
- olivannang@emeraldpublishers.com
