

ஒரு பள்ளிக்குள் இன்றைக்கு நுழைந்தால் வகுப்பறைகள் முன்பைவிட உயிர்ப்பாகவும் கலகலப்பாகவும் தெரிகின்றன. மாணவர்கள் மாதிரிகளை உருவாக்கு கிறார்கள். விளக்கப்படங்களை வெட்டி ஒட்டுகிறார்கள், திட்டப்பணிகளில் ஈடுபடுகிறார்கள். டிஜிட்டல் கருவிகளைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். கதை, நாடகம், பாட்டு எல்லாம் இருக்கிறது.
மொத்தத்தில் வகுப்பறைச் சூழல், கற்பித்தலின் வடிவங்கள், கருவிகள் போன்றவை கடந்த பத்து ஆண்டுகளில் பெரிதும் மாறியுள்ளன. ஆசிரியர் மட்டுமே பேசிக்கொண்டிருந்த அமைதியான வகுப்பறைகளுடன் ஒப்பிடும்போது, இது வரவேற்கத்தக்க மாற்றம்.
இந்த மாற்றம் தற்செயலாக நிகழவில்லை. 20ஆம் நூற்றாண்டின் கல்விச் சீர்திருத்தங்கள் ஆசிரியரை மையமாகக் கொண்ட கல்வியை விமர்சித்து, குழந்தையை மையத்தில் நிறுத்தின. அதன் விளைவாக விளையாட்டுவழிக் கற்றல், செயல்வழிக் கற்றல், அனுபவவழிக் கற்றல் போன்ற புதிய அணுகுமுறைகள் பள்ளிக் கல்விக்குள் வந்தன.
இருப்பினும் ஓர் அடிப்படைக் கேள்வி இன்னும் நம்மைத் தொடர்ந்து வருகிறது; செயல்பாடுகள் அதிகரித்துள்ளன; கற்றல் ஆழமடைந்துள்ளதா? கல்வி பற்றிய நமது உரையாடல்கள் எப்படிக் கற்பிப்பது என்பதிலேயே பெரும்பாலும் நிற்கின்றன. மாணவர் கள் என்ன கற்றுக்கொண்டார்கள் எனும் கேள்விபோதிய அளவில் பேசப்படுவதில்லை.
புரிதல் உருவாக...
இந்த வேறுபாட்டை ஒரு வகுப்பறை நிகழ்வின் மூலம் பார்ப்போம். ஓர் ஆசிரியர் தாவரத்தின் மாதிரியை உருவாக்கச் சொல்கிறார். மாணவர்கள் வண்ணக் காகிதங்களை வெட்டி ஒட்டி, வேர், தண்டு, இலை எனப் பெயர்களை எழுதி அழகான மாதிரியை உருவாக்குகிறார்கள். வேலை நேர்த்தியாக முடிகிறது. மாணவர்கள் மகிழ்ச்சி அடைகிறார்கள். ஆசிரியரும் திருப்தி அடைகிறார். ஒளிப்படமும் எடுக்கப்படுகிறது.
மற்றொரு வகுப்பில் அதே பணியைத் தொடங்கும் முன், ஆசிரியர் ஒரு கேள்விக் கேட்கிறார். “வேர்கள் ஏன் மண்ணுக்குள் வளர்கின்றன?” மாணவர்கள் தங்கள் ஊகங்கள், கற்பனை, அன்றாட அனுபவங்கள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் பதில்களை முன்வைக்கிறார்கள். சிலர், ‘மண்ணுக்குள் தண்ணீர் இருப்பதால்’ என்கிறார்கள். சிலர், ‘மரம் கீழே விழாமல் இருக்க’ என்கிறார்கள்.
இன்னும் சிலர் வேறு காரணங்களைச் சொல்கிறார்கள். சிலர் தவறாகக் கூறுகி றார்கள். நண்பர்களின் கருத்துகளை சிலர் மறுக்கிறார்கள். தங்கள் கருத்துகளுக்கான காரணங்களை விளக்குகிறார்கள். விவாதத்தின்போது தங்கள் முதல் எண்ணத்தைச் சிலர் மறுபரிசீலனை செய்து மாற்றிக்கொள்கிறார்கள். அதன் பிறகுதான் தாவரத்தின் மாதிரி உருவாக்கப்படுகிறது.
வெளியே இருந்து பார்த்தால் இரண்டு வகுப்புகளிலும் ஒரே பாடம்தான் நடத்தப் பட்டன. ஆனால், முதல் வகுப்பில் ஒரு பணி நிறைவேறியது; அடுத்த வகுப்பில் ஒரு புரிதல் உருவானது.
நல்ல வகுப்பு? - குழந்தையை மையத்தில் வைத்தோம். அவர்களின் உடனடி விருப்பங்களையும் மையத்தில் வைத்துவிட்டோமா? மாணவர்கள் சலிப்படையக் கூடாது; கற்றல் எப்போதும் எளிதாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருக்க வேண்டும்; தோல்வி உணர்வு வரக் கூடாது; சிரமம் இருக்கக் கூடாது. இத்தகைய எதிர்பார்ப்புகள் இன்று கல்வியின் எழுதப் படாத கொள்கைகளாக மாறிவிட்டன.
அதன் விளைவாக, பல வகுப்பறைகளில் மாணவர்கள் சிந்திக்கிறார்களா என்பதைக் காட்டிலும், அவர்கள் உற்சாகமாக இருக்கி றார்களா என்பதற்கே அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுகிறது. சத்தமாக இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் வகுப்பே ‘நல்ல வகுப்பு’ என நம்பப்படுகிறது.
வகுப்பறை உணர்வுரீதியாகப் பாது காப்பான இடமாக இருக்க வேண்டும். ஆனால், அறிவுரீதியாகச் சவால் இல்லாத இடமாக இருக்கக் கூடாது. கல்வியின் பணி, குழந்தையின் ஒவ்வொரு விருப்பத்தையும் பின்பற்றுவது அல்ல. அவர்கள் இன்னும் அடையாத புரிதலை நோக்கி அவர்களை வழிநடத்துவதுதான்.
இந்தக் கற்றல் பயணத்தின் வழியாகவே அறிவுசார் பழக்கங்கள் உருவாகின்றன. கேள்வி எழுப்புதல், காரணங்களை ஆராய்தல், ஆதாரங்களை மதிப்பிடுதல், மாற்றுக் கருத்துகளைப் பரிசீலித்தல் போன்றவை ஆழமான கற்றலின் அடித்தளங்கள்.
இந்த அறிவுப் பழக்கங்களை நாம் நேரடியாகக் கற்பிக்கிறோமா? பெரும்பாலும் இல்லை. நல்ல செயல்பாடுகள் நடந்தால், அவை தானாகவே உருவாகிவிடும் என நம்புகிறோம். எனினும் ஒரு செயல்பாட்டில் எல்லாரும் பங்கேற்றதால் மட்டுமே எல்லாரும் கற்றுக்கொண்டார்கள் எனக் கருத முடியாது. ஒரு வகுப்பறையின் வெற்றியை மாணவர்கள் எவ்வளவு உற்சாகமாக இருந்தார்கள் என்பதைக் கொண்டு அல்லாமல், அவர்கள் எந்த அறிவுசார் பழக்கங்களைப் பயின்றார்கள் என்பதைக் கொண்டு மதிப்பிட வேண்டிய காலம் இது.
கற்றல் கருவி: செயல்பாடுகளின் மறைமுக விளைவாக இத்தகைய பழக்கங்கள் உருவாகும் எனக் காத்திருப்பதற்குப் பதிலாக, அவற்றையே ஏன் நேரடிக் கற்றல் இலக்குகளாக மாற்றக் கூடாது? ‘இன்று ஒரு ஸ்டெம் (STEM) மாதிரியை உருவாக்கினோம்’ எனச் சொல்வதற்குப் பதிலாக, ‘இன்று ஆதாரத்தின் அடிப்படையில் முடிவெடுக்கப் பயிற்சி செய்தோம்’, ‘இன்று நம் கருத்தைக் காரணங்களுடன் விளக்கக் கற்றுக்கொண்டோம்’ எனச் சொல்லும் வகுப் பறைகளே ஆழமான கற்றலை உருவாக்கும். அப்போது செயல்பாடு ஓர் இலக்காக இல்லாமல், கற்றலுக்கான கருவியாக மட்டுமே இருக்கும்.
இங்கு நாம் பேசுவது திறமையான மாணவர்களை உருவாக்குவதைப் பற்றியதல்ல. கற்றலின் இயல்பைப் பற்றியது. மெதுவாகக் கற்கும் மாணவர்களாக இருந் தாலும், ஒவ்வொரு குழந்தையும் கேள்வி எழுப்பவும், காரணங்களை ஆராயவும், தன் எண்ணத்தை வெளிப்படுத்தவும் கற்றுக் கொள்ள முடியும். இவ்வித அடிப்படை மனப்பழக்கங்கள் எல்லாக் குழந்தைகளுக்கும் சாத்தியமானவைதான்; அவர்கள் வேறு படுவது கற்றுக்கொள்ளும் வேகத்திலும், அவர்களுக்குத் தேவையான ஆதரவின் அளவிலும்தான். தனிநபர் வேறுபாடுகள், சமூக-பொருளாதாரச் சூழல், வாழ்விடப் பின்னணி போன்றவற்றில் குழந்தைகள் மாறுபட்டிருந் தாலும், ஒவ்வொரு வகுப்பறையும் இத்தகைய அறிவுப் பழக்கங்களை வளர்க்க முடியும்.
நமது கவனம் செயல்பாடுகளின் எண்ணிக்கையில் இருந்து, அவை உருவாக்கும் கற்றலின் ஆழத்தை நோக்கித் திரும்ப வேண்டும். ஒரு செயல்பாடு முடிந்துவிட்டது என்பதல்ல அதன் வெற்றி. அது மாணவரின் புரிதலில் ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறதா என்பதே அதன் உண்மையான அளவுகோல்.
கற்றலுக்குள் நுழைய உதவும் கதவுகள் மட்டுமே செயல்பாடுகள், கதவுகளே வீடு ஆகிவிடாது. மாணவர்களின் சிந்தனையைப் பயிற்றுவிக்கும் கற்றலே இப்போதைய தேவை. அதனால்தான் செயற்கை நுண்ணறிவுக் (ஏஐ) காலத்தில் பள்ளிகளின் பணி குறைவதில்லை. மாறாக இன்னும் முக்கியமாகவும் வேறு விதமாகவும் மாறியுள்ளது.
கல்வியில் ஆசிரியரை மையத்திலிருந்து நீக்கிய இருபதாம் நூற்றாண்டு, குழந் தையை மையத்துக்கு கொண்டுவந்தது. இருபத் தோராம் நூற்றாண்டின் சவால் அதைவிட நுட்பமானது. கல்வி, குழந்தை மையமாக இருப்பது மட்டுமே போதாது. கற்றலை மையமாகக் கொண்டிருக்க வேண்டும். பட்டாசு சில நொடிகள் வானத்தை ஒளிரவைத்து அணைந்துவிடும். சூரிய உதயம் மெதுவாக நடந்தாலும், ஒரு நாள் முழுவதற்குமான வெளிச்சத்தைத் தரும். வகுப்பறையின் பரபரப்பு பட்டாசைப் போலக் கண்களைக் கவரலாம். ஆனால், கல்வியின் உண்மையான வெற்றி, ஒரு மாணவனின் சிந்தனையில் மெதுவாக உதிக்கும் அந்தச் சூரிய ஒளியில்தான் இருக்கிறது.