

பள்ளியொன்றில் 10ஆம் வகுப்பு மாணவர் ஒருவர் 9ஆம் வகுப்பு மாணவரைக் கொடூரமாகத் தாக்குகிறார். ஆசிரியர்களின் குரலை அவர் சட்டை செய்யவே இல்லை. 11ஆம் வகுப்பு மாணவர்கள் குழுவாகத் தாக்கியதில் 12ஆம் வகுப்பு மாணவர் பரிதாபமாக உயிரிழந்தார்.
பள்ளியொன்றில் ஒரு மாணவரைச் சிலர் அடிக்க, சிலர் அதைத் திறன்பேசியில் பதிவுசெய்கிறார்கள். ஆடம்பரப் பொருள் களின் மீதான ஆர்வம் திருட்டு, வழிப்பறி சார்ந்த வன்முறைகளுக்கு ஆணிவேராக இருக்கிறது. இது ஒருபுறம்.
அயல் மண்ணில்... தாய்லாந்து தலைநகர் பாங்காக்கில் உள்ள பள்ளி ஒன்றில் ஆகஸ்ட் முதல் வாரத்தில் துப்பாக்கிச் சூடு. செய்தியைப் பார்த்ததும் மனம் பதைபதைத்தது. ஒருவார காலமாக அந்தக் கொடூரச் சம்பவம் குறித்து வந்த செய்திகளை கவனித்துக்கொண்டே இருந்தேன்.
அது 14 வயது மாணவரின் செயல். அமைதியான மாணவர் என்றே சொல்கி றார்கள். படிப்பில் பின்தங்கியவர். தாய் மொழிப் பாடத்திலும்கூடச் சரியாகப் படிக்கவில்லை என ஆசிரியர் கண்டிப்பது வழக்கம். அவரது சிறு வயதிலேயே பெற்றோர் மணவிலக்குப் பெற்றுவிட்டனர்.
தாத்தா, பாட்டியின் பராமரிப்பில் வளர்ப வர். ஆகஸ்டு 7, காலையில் எழுந்து பள்ளிக்குக் கிளம்பும் முன் தனது தாத்தா, பாட்டியைத் துப்பாக்கியால் சுட்டுவிட்டார். பள்ளி தொடங்கிய சிறிது நேரத்தில் வகுப் பறைகளில் இருந்த ஆசிரியர்களை சுடத் தொடங்கினார். துப்பாக்கிச் சத்தம் கேட்டதுமே வகுப்பறைகளில் இருந்த மாணவ, மாணவியர் பயந்து நடுங்கி இருக்கைகளுக்குக் கீழே ஒடுங்கினர். ஆசிரியர்கள் வகுப்பறைக் கதவுகளை அடைத்தனர்.
கட்டுக்கடங்காத கோபம்: அடுத்த மாடிக்குச் சென்று மொழிப்பாட ஆசிரியர், பள்ளி நிர்வாகிகள் எனத் தேடித் தேடிச் சுட்டார். வகுப்பறைகளில் இருந்த குழந்தைகள் மீதும் குண்டுகள் பாய்ந்தன. 30 முறை துப்பாக்கிச்சூடு. இறுதியில் தன்னைத்தானே சுட்டுக்கொண்டார். மனம் பதைபதைக் கும் இந்தச் செயல் ஒன்பது உயிர்களை விழுங்கியது. மாணவ, மாணவி யர் 23 பேர் படு காயமடைந்தனர். தாய்லாந்தில் இந்த ஆண்டில் நடைபெற்ற இரண்டாவது சம்பவம் இது.
மேலை நாடுகளில் இத்தகைய சம்பவங்கள் தொடங்கிப் பல ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. அமெரிக்காவே இத்தகைய கொடுமை களுக்கு முன்னோடி. அங்கே கடந்த நூறு ஆண்டுகளாகப் பள்ளிகளில் நடைபெறும் துப்பாக்கிச் சூடுகள் அதிகரித்துக்கொண்டே இருக்கின்றன. சில ஆண்டுகளாக ஆசிய நாடுகளிலும் இத்தகைய கொடுஞ்செயல்கள் அதிகரித்து வருவதை நாம் தீவிரக் கவலையுடன் நோக்கி வருகிறோம்.
கவன ஈர்ப்பு: சக மாணவ, மாணவியரைக் கடுமையாகக் கேலி செய்வது அதிகரித்துள்ளது. நம் நாட்டிலும் பள்ளி மாணவர் இடையேயான வன்முறைச் செயல்கள் அதிகரித்து வருகின்றன. சமூக ஊடகங்களின் வழியாக அவை பரவுகின்றன. செய்யக் கூடாது என்பதைவிட அதிகப் பேர் பார்க்க வேண்டும் என்பதாக இது அமைந்திருப்பது வேதனை.
தெலங்கானா மாநிலத்தில் பள்ளி முதல்வரின் வீட்டில் 10ஆம் வகுப்பு மாணவர்கள் இருவர் திருடினர். முதல்வர் பார்த்துவிட்டார் என்பதால் இருவரும் சேர்ந்து கத்தியால் குத்திக் கொலை செய்த கொடூரச் செய்தி நாட்டையே அதிர்ச்சிக்கு உள்ளாக்கியது. கேரளத்தில் எட்டாம் வகுப்பு மாணவி திட்டம் தீட்டித் தனது நண்பர்கள் மூலம் தனது தாத்தாவைக் கொலைசெய்து பணம், நகை களைத் திருடிய சம்பவம் திரைப்படங்களை முன்னுதாரணமாகக் கொண்ட பேரதிர்ச்சி.
சமூக ஒழுக்கம்: சமூகத்தில் வன்முறைச் செயல்களின் வெறியாட்டம் இதுபோல் அதிகரித்திருக் கிறது. ஒழுக்கம் அவசியம் எனச் சொல்லும் சமூக ஊடகப் பதிவுகளின் பின்னூட்டங்கள் கெட்ட வார்த்தைகளால் நிரம்பி இருக் கின்றன. பொதுவெளியில் எதையும் பதிவிட லாம் என்பதும் வன்முறைதான் என்கிற கவலை பலருக்கும் இல்லை.
அறத்தாலானது என்கிற நம் சமூகப்பெருமிதம் சிதைந்திருக்கிறது. வன்முறை,போதை, இணையம் எனப் பல்வேறு அடிமைத்தனங்களில் மனித இனமே சிக்கிக் கிடக்கிறது. சமூகச் சீர்கேடுகளை எவ்வாறு களையலாம் எனச் சிந்திப்பதைவிட அடுத்த தலைமுறை மீதும் கல்வியின் மீதும் குற்றங்களைச் சுமத்தித் தப்பித்துக் கொள்வதில் அனைவரும் தீவிரமாகி இருக்கிறோம்.
பழி அனைத்தும் கல்வியின் மீதுதான். கல்வி முறையின் அழுத்தங்களால் ஏராள மான குழந்தைகள் படிப்பில் இருந்து விலகி நிற்கிறார்கள். பள்ளிக்கு வருவது, பாடங் களை எழுதுவது எனச் சடங்குகளைச் செய்யும் இயந்திரங்களாக மாறி இருக்கிறார்கள். குழந்தைகளைப் போலவே உணர்வுள்ள ஆசிரியர்களும் பல்வேறு அழுத்தங்களால் குரலற்றவர்களாக, இயந்திரமாக ஆக்கப்பட்டு இருக்கிறார்கள். பொத்தாம் பொதுவாகக் குழந்தைகளிடம் ஒழுக்கமில்லை, ஆசிரி யர்கள் சரியாக வேலை பார்ப்பதில்லை எனக் கல்வியடுக்கின் இறுதிப்படிகள் மீது பழி சுமத்துவது பலருக்கும் எளிதாக இருக்கிறது.
இன்றைய கல்வி குறித்தும் அதன் எதிர்காலம் குறித்தும் பல்லாண்டுகளாகக் குழந்தைகளோடு கலந்துரையாடும் ஓர் ஆசிரியரின் கனவுகள், ஆசைகள், தேடல்கள், உரையாடல்கள், நம்பிக்கைகள் குறித்ததே இந்தத் தொடர்.
(தொடர்ந்து பேசுவோம்!)
தொடர்புக்கு: artsiva13@gmail.com