எழுத்துக்கு ஏது ஆண்பால், பெண்பால்? | பெண் கோணம்

அந்த இருபதடிகள்! என் எழுதும் அறைக்கும்சமையலறைக்கும் இடையேஇருபதடிகள்!அவற்றைக் கடப்பதற்குள்இரவாகி விடுகிறதுபகல்முழுதும் அலைபாயும்எழுதவேண்டிய வரிகளைதனக்குள் எழுதி எழுதிஒத்திகை பார்க்கும் மனமோநொடியில் கடந்து விடுகிறதுபலநூறு அடிகளை!லௌகீகத்தின் அந்த இருபதடிகளில்முட்டிமோதும் என் அன்றாடங்களைகடப்பதற்குள் இரவாகி விடுகிறது!- இமையாள்.எழுத்தாளராக அறியப்படும் பெண் வெறும் எழுத்தாளராக மட்டும் இருப்பதில்லை என்பதையே இந்தக் கவிதை முன்வைக்கிறது. அவளுக்கான கடமைகள் ஒரு சாதாரண பெண்ணை விடவும் அதிகம். பணி, குடும்பம், எழுத்து என்று மூன்று தளங்களில் இயங்கவேண்டிய கட்டாயம் உள்ளது. கடமைகளைச் சரிவர ஆற்ற முடியாமல் போகும்பட்சத்தில் முதல் அடி எழுத்துக்குத்தான் விழும். எழுதுவதைத்தான் விட்டுத்தர வேண்டியிருக்கும். வெகு சிலர் விதிவிலக்காக இருக்கலாம்.நடுத்தர வயதில் நனவாகும் கனவு: பொதுவாகக் குடும்பப் பொறுப்பையும் பணியையும் சுமந்துகொண்டிருக்கும் பெண்கள் எழுதவரும்போது அது மிகச்சவாலான ஒரு போராட்டமாக மாறிவிடுகிறது. பணியிடங்களில் எழுத்தாளர் என்கிற அடையாளத்தை மறைத்தே வைத்திருக்கும் பல பெண் எழுத்தாளர்களை (நான் உட்பட) அறிவேன். ஏனெனில், எழுதுவது என்பது வேலையில் கவனமின்மை, அக்கறையின்மையை ஏற்படுத்தும், பணிநேரத்தில் அவர்கள் எழுதக்கூடும் என்பது போன்ற எண்ணங்கள் பெரும்பாலான மேலதிகாரிகளுக்கு வருவது உண்டு. .இதுபோன்ற காரணங்களால் பணியிடங்களில் தாங்கள் எழுத்தாளர் என்று சொல்லிக்கொள்ளவே பல பெண்கள் விரும்புவதில்லை. அடுத்து, குடும்பப் பொறுப்புகள் என்று எடுத்துக்கொண்டால் அதிலும் பெண்களின் பங்கே அதிகம். சமையல், குழந்தைகள் பராமரிப்பு, இதர சில்லறை வேலைகள் எனப் பெண்கள் உழல வேண்டியுள்ளது. இதுபோன்ற விஷயங்களால் பல பெண்களுக்கு நடுத்தர வயதில்தான் தங்களுக்குப் பிடித்தது போல் செயல்படவே வாய்ப்பு கிடைக்கிறது. இதிலும் விதிவிலக்குகள் இருக்கலாம்.ஆனால், பெரும்பாலான பெண்கள் சந்திக்கும் இன்னல்களைத்தான் கணக்கில் கொள்ளமுடியும். இரட்டைக் குதிரை சவாரி: எழுத்துக்காகப் பெண்கள் ஒதுக்கும் நேரம் ஆண்களைப் போல் சரிவிகிதமாக இருப்பதில்லை. கிடைக்கும் ஓய்வுப் பொழுதுகளை பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டிய நிர்பந்தம் பல நேரம் ஏற்படுவது உண்டு. எழுத வரும் பெண் இரண்டு குதிரைகளில் சவாரி செய்யும் சாகசத்தை நிகழ்த்த வேண்டியிருக்கும். குடும்பம் சார்ந்த கடமைகள், சமூகக் கடமைகள் ஆகிவற்றுக்கு முன்னுரிமை கொடுக்கப் படுவதுபோல் எழுதுவதைத் தீவிரமாகக் கருத முடியாத சூழலை அவர்கள் சார்ந்த சமூகமே உருவாக்குகிறது. .எழுத்தைப் பொழுதுபோக்கு அம்சமாகப் பெண்கள் விஷயத்தில் பார்ப்பதால், எல்லாக் கடமைகளையும் முடித்துவிட்டு எழுதவேண்டிய நிர்பந்தம் நிலவுகிறது. தனக்காக நேரம் ஒதுக்குதல், தடையற்று எழுதுதல், மனரீதியாகச் சுதந்திரம் பெறுதல் என இவையனைத்துமே ஆடம்பரமாகத்தான் இன்னமும் கருதப்படுகின்றன. இந்தத் தளைகளை மூர்க்கமாக எதிர்த்து நடைபோடுபவர்களே சாதனைப் பெண்கள் ஆகிறார்கள். ஏனையோர் வாழ்வின் சாகரத்தில் தங்களை ஒப்புக்கொடுத்துக் கரைந்து போகிறார்கள்.எழுதுகிற பெண் வார்த்தைகளைவிட மௌனத் துடன்தான் போராட வேண்டியுள்ளது. தமிழின் மூத்த பெண் எழுத்தாளர்கள் வை.மு. கோதைநாயகி அம்மாள், ஆர்.சூடாமணி, அநுத்தமா, ராஜம் கிருஷ்ணன் போன்றோர் தொடங்கி இன்றைய தலைமுறையைச் சேர்ந்த அம்பை, பாமா, உமாமகேஸ்வரி, இளம்பிறை, பெருந்தேவி, சல்மா உள்பட அனைத்து எழுத்தாளர்களும் எளிதில் அவ்விடத்தை அடைந்துவிடவில்லை. அவர்கள் தங்கள் படைப்புலகத்தையும் சமூக எதிர்பார்ப்புகளையும் ஒருசேர எதிர்கொள்ள வேண்டியிருந்திருக்கும்..விஷம விமர்சனம்: பெண் எழுத்தாளர்கள் (கட்டுரையின் நோக்கம் சார்ந்து இவ்வாறு குறிப்பிடுவது அவசியமாகிறது) எதைப் பேசவேண்டும், எப்படிப் பேசவேண்டும், எந்த அளவுக்குப் பேசவேண்டும் என்கிற வரையறை கண்ணுக்குப் புலப்படாத சட்டங்களால் தீர்மானிக்கப்பட்டுக் கட்டமைக்கப்பட்டிருந்த காலம் ஒன்றிருந்தது. அந்தத் தடைகளைத் தற்கால பெண்கள் ஓரளவுக்கு மீறியிருக்கிறார்கள். குறிப்பாக, இது கவிதைகளில் சாத்தியப்படுகிறது. எனினும் பாலியல்விழைவு, உடல் அரசியல் குறித்துப் பெண்கள் எழுதும் போதெல்லாம் சலசலப்பும் முகச்சுளிப்புகளும் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. நான் கவிதை எழுதுகிறபோது அதன் உட்கரு குறித்து ஆராயப்படலாம் என்கிற எச்சரிக்கையுணர்வை என்னால் தவிர்க்க முடிந்ததில்லை. எல்லாரும் ஏற்றுக்கொள்ளும்படி எழுதவேண்டும் என்கிற எதிர்பார்ப்பு இங்கே இப்போதும் இருக்கிறது என்பதை மறுக்க முடியாது. அதேநேரம் அதிர்ச்சி மதிப்புக்காக மட்டும் எழுதுவதும் உள்ளீடற்ற விஷயங்களை மேம்போக்காகச் சொல்லிச் செல்வதும் காணக்கிடைக்கிறது. இது அசலான படைப்புகளைக் கேள்விக்கு உள்ளாக்கிவிடுகிறது..துணிச்சலாக எழுதும் ஆண்களைக் கொண்டாடும் உலகம் அதையே ஒரு பெண் செய்கையில் அவளின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையையும் ஒழுக்கத்தையும் சந்தேகத்துடன் புலனாய்வு செய்கிறது. அவள் எழுதும் விஷயங்கள் அவளுக்கு நடந்திருக்க வேண்டும் என்று கருதும் அவசியம் எங்கிருந்து வருகிறது? அவள் ஒரு பெண் என்பதால்தானே. அதையும் மீறி எழுதும் பெண்களை முத்திரை குத்திப் புறணி பேசும் நபர்களுக்கு இடையில்தான் பெண்கள் இயங்க வேண்டியிருக்கிறது. ‘பெண் எழுத்து’, ‘தலித் எழுத்து’ என்கிற கருத்தாக்கங்கள் இன்னமும் நாம் அடிமைப்பற்று கொண்டிருப்பதைத்தான் காட்டுகின்றன. எழுத்துக்கு ஏது ஆண்பால், பெண்பால்? இதுபோன்ற கருத்தாக்கங்கள் எழுதவருகிற பெண்களை மேலும் சுமைக்கு ஆளாக்குகின்றன.பெண்களுக்கு ‘கிடைக்கும்’ வாய்ப்பு!- இவற்றை எல்லாம் தூக்கிச் சாப்பிடுவதுபோல இன்னொரு கருத்தாக்கம் உண்டு. புத்தகம் போடப் பெண்களுக்கு எப்படி வாய்ப்புக் கிடைக்கிறது, பிரபல நாளிதழில் எழுத எப்படி வாய்ப்புக் கிடைத்தது என்று ஆராயும் அருவருப்பான அரசியல் அது. ஒரு நாளிதழில் தொடர்ந்து எழுத்துப் பங்களிப்புச் செய்யும் பெண்ணை, அந்த நாளிதழின் நிருபர் அல்லது இதழாசிரியர்களுடன் தொடர்புப்படுத்திப் பேசுவது அநாகரிகமான செயல். சினிமா, மாடலிங் துறையில் இயங்கும் பெண்களைக் குறித்து அவதூறு செய்வதைப் போல எழுதுகிற பெண்களைப் பற்றியும் இங்கே அவதூறு செய்யும் வழக்கம் உள்ளது..ஒரு பெண் கதை, கவிதை, நாவல், மொழிபெயர்ப்பு என்கிற தளங்களில் இயங்கும்போது ஏற்றுக்கொள்பவர்கள்கூட அரசியல், கருத்தியல் ரீதியாக எழுதும் பெண்களை எள்ளல் தொனியுடன் புறக்கணிப்பதையும் காணமுடிகிறது. இதையெல்லாம் பேச பெண்களுக்குத் தகுதியில்லை என்கிற பொதுப்புத்தியே இதற்கு அடிப்படை காரணம்.மூவாயிரம் ஆண்டுப் பழமையான இனமாகிய தமிழில் பெண்கள் மகத்தான இடத்தை வகித்தவர்கள் என்பதற்குப் பல சான்றுகள் நம் இலக்கியத்தில் இருந்தாலும் ஆரிய வருகையின் எதிரொலியால் முடக்கப்பட்ட பெண்கள், தற்போது தங்களின் மரபு உரிமையையும் தனித் தன்மையையும் மீட்டெடுக்கப் பெரும் போராட்டத்தை நடத்திக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அதன் ஒரு சிறு தொடக்கமாகவே தற்காலப் பெண்களின் படைப்புகளைக் காண்கிறேன். இன்னமும் நாம் கடக்கவேண்டிய தூரம் அதிகம் என்பதைக் கவனத்தில் கொண்டாக வேண்டும். தொடர்புக்கு: narumugaikuppuswamy@gmail.com

எழுத்துக்கு ஏது ஆண்பால், பெண்பால்? | பெண் கோணம்

அதிகம் வாசித்தவை...