1930களில் வெளிவந்துகொண்டிருந்த ‘மணிக்கொடி’ இதழ் சிறுகதைகளுக்குப் பெரும் இடம் அளித்தது. பல எழுத்தாளர்கள் அவ்விதழ் மூலம் அறிமுகம் பெற்றனர். கொங்குப் பகுதி கிராம வாழ்வை மையமிட்டு இளைஞர் ஒருவர் எழுதிய சில சிறுகதைகள் அவ்விதழில் வெளியாயின.
அவற்றை வாசித்த கு.ப.ராஜகோபாலன், “கிராம வாழ்க்கையை நன்றாக அறிந்திருக்கிறீர்கள். நாவல் எழுதலாமே” என்று அந்த இளைஞரைத் தூண்டினார். அதை ஏற்று அவர் இரண்டே மாதத்தில் நாவல் ஒன்றை எழுதி முடித்தார். அப்போது அவருக்கு இருபத்து நான்கு வயது.
அந்த இளைஞர் ஆர்.ஷண்முகசுந்தரம் (1917 - 1977). 1942ஆம் ஆண்டு வெளியான அந்நாவல் ‘நாகம்மாள்’. வட்டார இலக்கிய வகைமையைத் தொடங்கி வைக்கிறோம் என்னும் உணர்வு ஏதுமின்றி இயல்பாக அவர் எழுதிய நாவல் அது. அதற்கு முன் எத்தகைய நிலப்பரப்பில் நடக்கிறது என்பதை அறிய முடியாத வகையில் பொதுமொழி கொண்டு எழுதிய நாவல்களே வந்திருந்தன. அவற்றில் உரையாடலில் மட்டும் சாதாரண மக்களின் பேச்சுமொழிக்குச் சிறிதளவு இடம் இருந்தது.
அவை நல்லது, கெட்டது என்னும் கறுப்பு வெள்ளைச் சித்திரம் கொண்டவை. காடுகரை, தோட்டம் துரவு, பயிர் பச்சை எல்லாம் பரவிய தெளிவான நிலச் சித்திரமும், ஒற்றைத் தன்மை நீங்கிய பாசாங்கற்ற பாத்திர உருவாக்கமும், உரையாடலில் மட்டுமல்லாமல் ஆசிரியர் கூற்றிலும் வட்டாரக் கூறுகளைக் கொண்ட பேச்சு மொழியும் துலங்கும் முதல் நாவலாக ‘நாகம்மாள்’ விளங்கியது.
முந்தைய நாவல்களில் பெருநிலவுடைமை கொண்ட பாத்திரங்களின் பேச்சில் கிராமம் வருமே தவிர அங்கு நடக்கும் தொழில்களோ, உழைப்பு சார்ந்த புறவெளிகளோ, வீடு, சடங்குகள் சார்ந்த அகவெளிகளோ வந்ததில்லை. இந்நிலையை உடைத்து முழுமையான கிராம வெளிகளையும் மனிதர்களையும் ‘நாகம்மாள்’ முன்வைத்தது. அதன் முதல் அத்தியாயமே கிராமச்சந்தை ஒன்றின் விவரணையையும் அங்கு இயங்கும் மனிதர்களையும் கொண்டதுதான்.
