பிரபஞ்ச ஞானத்தின் குரல் எப்போதும் ஏன் ஆண்களுடையதாகவே இருக்கிறது? ஜிம்மில் இரும்புத் தட்டுகளின் சத்தத்துக்கு நடுவே, என் இதயத் துடிப்பு எகிறிக் கொண்டிருக்கும்போது, என் காதுகளில் பட்டுக்கோட்டை கல்யாணசுந்தரமோ, கண்ணதாசனோ, வாலியோ, மருதகாசியோ எழுதிய ஏதோ ஒரு தத்துவப் பாடல் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.
வாழ்க்கையின் நிலையாமை, ஆசைகளின் மாயம், விதியின் சக்கரம், மனித அகந்தையின் வீண் பெருமை என எல்லாவற்றையும் ஓர் ஆண் பாடகனின் கம்பீரமான, உலகை உணர்ந்த குரல் பாடிக் கொண்டிருந்தது. அது எனக்கான ஒரு புதிய வெறியை, அந்த வலியைக் கடந்து ஓடுவதற்கான ஒரு வைராக்கியத்தைத் தந்தது. ஆனால், அடுத்த பாடல் மாறுவதற்குள் வரும் அந்தச் சில நொடிகள் மவுனத்தில், ஒரு சில்லிட்ட, கூர்மையான உண்மை என் மண்டையில் சுத்தியலால் அடிப்பது போல் இறங்கியது.
எங்கே அந்தப் பெண்கள்? பெண்களால் எழுதப்பட்ட, பிரபஞ்ச ரகசியங்களைப் பேசும் பிரம்மாண்டமான தத்துவப் பாடல்கள் எங்கே இருக்கின்றன? நம் பொதுக் கலாச்சாரத்தில் - குறிப்பாகத் தமிழ் சினிமாவில் - வாழ்க்கை ஞானத்தைப் போதிக்கும் தளம் ஏன் முற்றிலும், ஆதிக்கத்தோடு ஆண்களின் கூடாரமாகவே வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது?
இந்தக் கேள்வியை எதிர்கொண்ட அடுத்த நொடியே, ரோஷனாரா பேகம் அல்லது தாமரை எழுதிய ஏதோ ஒரு தனித்துவமான வரியையோ, அல்லது மூவாயிரம் ஆண்டுகள் பின்னோக்கிச் சென்று வேத காலத்து கார்கியையும் மைத்ரேயியையும் கைகாட்டி, “பார்த்தீர்களா, பெண்களும் தத்துவம் பேசியிருக்கிறார்கள்!” என்று கூச்சலிடுவார்கள்.
இதை அதன் உண்மையான பெயரால் அழைப்போம்: இது அறிவுசார்ந்த கோழைத்தனம் மற்றும் வரலாற்றின் பின்னால் ஒளிந்துகொள்ளும் ஏமாற்று வேலை. நாம் இங்கே விதிவிலக்குகளைப் பற்றிப் பேசவில்லை. ஓர் ஆதிக்க அமைப்பு, தன் முகமூடியைத் தக்கவைத்துக்கொள்வதற்காக அனுமதித்த ஓரிரு துளிகளைப் பற்றி நாம்பேசவில்லை. நாம் பேசுவது ஒட்டுமொத்தமாக ஒரு பாலினத்தின் குரல் திட்டமிட்டுத் துடைத்தெறியப் பட்டிருப்பதைப்பற்றி.
உண்மை என்னவென்றால், வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தை சமூகம் புரிந்துகொள்வதற்கான ஊடகம், முற்றிலும் ஆண்களுக்கான ஒரு பிரத்யேக சங்கமாகவே வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. வரலாற்று ரீதியாக, உலகம் முழுவதும், இந்த ‘இருத்தலியல் தவிப்பை’ (Existential Crisis) அனுபவிக்கும் ஆடம்பரம் ஆண்களுக்கு மட்டுமே வழங்கப்பட்டிருக்கிறது.
ஓர் ஆற்றங்கரையில் அமர்ந்து, நட்சத்திரங்களைப் பார்த்து, ‘இந்தப் பிரபஞ்சமே அர்த்தமற்றது’ என்று தத்துவம் பேசுவதற்கு ஓர் அடிப்படைத் தகுதி தேவை: அது, அவசியமற்ற இலவச நேரமும், குடும்ப உணர்வுசார் உழைப்பிலிருந்து (Emotional Labor) கிடைக்கும் விடுதலையும் ஆகும்.
ஆணாதிக்கச் சமூக அமைப்பில், ஓர் ஆணின் விரக்தி என்பது ஒரு தத்துவ நிகழ்வாகக் கொண்டாடப்படுகிறது. அவன் உலகத்தின் மீது ஏமாற்றமடையும்போது, அவன் ஒரு ‘சிந்தனை மேதை’ அல்லது ‘பற்றற்ற ஞானி’ என்று அழைக்கப்படுகிறான். அவனிடம் ஒரு மைக்கும் பேனாவும் கொடுக்கப்பட்டு, இந்த உலகத்தின் மாயைகளைப் பற்றிப் பாடுவதற்கு அவனுக்கு மேடை அமைத்துக் கொடுக்கப்படுகிறது.
பெண்கள் இயல்பாகவே தத்துவப் பாடல்களை எழுதத் தகுதியற்றவர்களா அல்லது அவர்களின் அன்றாட வாழ்க்கையே அத்தனை கொடூரமான, அப்பட்டமான தத்துவங்களால் நிறைந்து கிடப்பதால், அதை ஒரு நாலரை நிமிடப் பாடலாக மொழிபெயர்க்க வேண்டிய அவசியம் அவர்களுக்கு இல்லாமல் போய்விட்டதா?
இதற்கான விடை, சமூகத்தின் மவுனமாக்கல், பெண்களின் மரபணுவுக்குள் இருக்கும் ஆழமான வாழ்வியல் உண்மை ஆகிய இரண்டின் கலவையாகும். உலகளாவிய போக்கும் இதையேதான் பிரதிபலிக்கிறது. மேற்கத்திய நாடுகளின் காதல் கவிதைகள் முதல் கிழக்கின் கஜல்கள் வரை, பொதுவெளியில் பேசப்பட்ட தத்துவங்கள் யாவும் ஆண்களின் தனி நபர் உரையாடல்களாகவே இருந்துள்ளன.
சினிமாத்துறையின் இரும்புக் கதவுகளை உடைத்துக் கொண்டு பெண் பாடலாசிரியர்கள் உள்ளே வந்தபோதும், அவர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட வட்டத்துக்குள்ளேயே முடக்கப்பட்டனர். இந்த பிரபஞ்சத்தின் இயக்கத்தை ஒரு பெண் அக்குவேறு ஆணிவேறாகப் பிரித்துப் பார்ப்பதை இந்தத் துறை விரும்புவதில்லை, நம்புவதுமில்லை.
இருப்பினும், இதற்குப் பின்னால் ஓர் உன்னதமான உண்மை இருக்கிறது. பெண்கள் தத்துவத்தை எழுத வேண்டியதில்லை, ஏனென்றால் அவர்களே தத்துவமாகத்தான் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆண்கள் சகிப்புத்தன்மையையும் தியாகத்தையும் பற்றிப் பக்கம் பக்கமாகக் கவிதைகள் எழுதும்போது, பெண்கள் அவற்றைத் தங்கள் அன்றாட வாழ்வில் சத்தமில்லாமல் சகித்து வாழ்கிறார்கள். ஆண்கள் படைப்பையும் அழிவையும் தூர நின்று வியந்து பார்க்கும்போது, ஒரு பெண் தன் உடலையே சிதைத்து, குருதியை உதிர்த்து, ஒரு புதிய உயிரைப் படைக்கும் பிரசவ தத்துவத்தை நேரடியாக அனுபவிக்கிறாள்.
ஆண்கள் எல்லாவற்றையும் துறப்பதைப் பற்றிப் பாடும்போது, பெண்கள் தனக்கென்று எந்தவொரு உடைமையும் இல்லாத—தங்கள் பெயரோ, அடையாளமோ கூடத் தங்களுடையதாக இல்லாத—ஒரு பற்றற்ற உலகில்தான் பிறந்தது முதல் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.
எவர் ஒருவர் ஒடுக்குமுறையையும், தன் அகந்தையை அழித்து ஒரு குடும்பத்தைக் காப்பதையும், மனித இயல்பின் கோர முகங்களையும் விளிம்பு நிலையில் இருந்து தினமும் பார்க்கிறாரோ, அவருக்கு ‘வாழ்க்கை ஒரு நீர்க்குமிழி’ என்று பாட்டெழுத வேண்டிய அவசியமில்லை. அது ஏற்கெனவே அவர்களின் எலும்புகளுக்குள் ஊறியிருக்கிறது.
வடிவமைப்பு மாற்றம் தேவை:
நாம் பெண்களை அறிவார்ந்த சிந்தனைத் தளத்திலிருந்து முற்றிலுமாக விலக்கி, அவர்களை வெறும் உணர்ச்சிகளுக்கானவர்களாகவும், வீட்டு உபயோகப் பொருட்களாகவும் மட்டுமே சுருக்கிவிட்டோம். தத்துவப் பாடல்களை எழுதுவதிலிருந்தும் பாடுவதிலிருந்தும் பெண்களைத் தடுப்பதன் மூலம், மனிதகுலத்தின் பாதி ஞானத்தை நாமே நமக்கு மறுத்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.
இனிமேலும் வரலாற்றின் பக்கங்களைக் காட்டி தப்பிக்க முயல வேண்டாம். இந்த வடிவமைப்பு மாற்றப்பட வேண்டிய நேரம் இது!
- என்.ஆனந்த் வெங்கடேஷ், சென்னை உயர் நீதிமன்ற நீதிபதி | தொடர்புக்கு: anaushram44@gmail.com