‘தண்ணீர் தண்ணீர்’
பொதுவாக ஒளிப்பதிவாளர்கள் அதிகாலை அல்லது மாலை நேரத்து மென்மையான ஒளியையே விரும்புவார்கள். ஆனால், நண்பகல் 12 மணி முதல் 2 மணி வரையிலான அந்த ‘டாப் லைட்’, ஒரு முகத்தின் அழகைச் சிதைக்கும் வல்லமை கொண்டது என்று கருதப்படுகிறது.
இருப்பினும், இந்தியத் திரையுலகின் ஆகச்சிறந்த ஒளிப்பதிவாளர்கள் இந்தக் கடுமையான ஒளியையே ஒரு கதையின் ஆன்மாவை விவரிக்கப் பயன்படுத்தியுள்ளனர்.
டாப் லைட்டின் தன்மை மற்றும் சவால்கள்
சூரியன் சரியாகத் தலைக்கு மேலே இருக்கும்போது, அது உருவாக்கும் ஒளியமைப்பு மிகக் கடுமையானது. இது முகத்தில் சில விரும்பத்தகாத விளைவுகளை ஏற்படுத்துகிறது.
ரக்கூன் கண்கள் (Raccoon Eyes): நெற்றி மற்றும் புருவ எலும்புகள் ஒளியைத் தடுத்து, கண் குழிகளுக்குள் அடர் கருப்பு நிழலை உருவாக்கும்.
மூக்கின் நிழல் (Nose Shadow): மூக்கின் நிழல் உதட்டின் மீது மீசை போல விழுந்து முகத்தின் மென்மையைச் சிதைக்கும்.
அதிக கான்ட்ராஸ்ட்: ஒளியுள்ள இடங்கள் மிக வெண்மையாகவும், நிழல் உள்ள இடங்கள் மிகக் கருப்பாகவும் தெரிவதால் முகத்தின் உணர்ச்சிகள் சிதைந்து போகக்கூடும்.
இந்திய ஒளிப்பதிவாளர்கள் டாப் லைட்டை தவிர்ப்பது ஏன்?
இந்திய ஒளிப்பதிவாளர்கள் நண்பகல் நேரத்தைப் படப்பிடிப்புக்குத் தவிர்க்க விரும்புவதற்குப் பின்னால் ‘சன் ஆர்க்’ (Sun Arc) எனும் புவியியல் காரணம் உண்டு.
இந்தியா (Tropical Sun Arc)
இந்தியா பூமத்திய ரேகைக்கு அருகில் இருப்பதால், இங்கு சூரியனின் பாதை மிக உயரமாக இருக்கும். கோடைக்காலங்களில் சூரியன் சரியாக 90 டிகிரியில் தலைக்கு மேலே வருவதால், நிழல்கள் மிகக் குறுகியதாகவும், ஒளி மிகக் கடுமையானதாகவும் இருக்கும்.
மேற்கத்திய நாடுகள் (Winter Light)
லண்டன் அல்லது நியூயார்க் போன்ற நாடுகளில் குளிர் காலங்களில் சூரியன் அடிவானத்துக்கு அருகிலேயே பயணிக்கும். அங்கே நண்பகலில் கூட சூரியன் 45 டிகிரி கோணத்திலேயே இருப்பதால், அவர்களுக்கு இயற்கையாகவே அழகான ‘சைட் லைட்’ (Side Light) கிடைக்கும்.
‘லகான்’ (Lagaan): கடுமையான ஒளியை மென்மையாக்கும் கலை
அமீர் கானின் ‘லகான்’ திரைப்படத்தில், வறட்சியையும் கடுமையான வெயிலையும் காட்ட வேண்டிய அவசியம் இருந்தது. ஆனால், அதே நேரம் கதாபாத்திரங்களின் முகம் தெளிவாகத் தெரிய வேண்டும். இதற்கு ஒளிப்பதிவாளர் அனில் மேத்தா ஒரு பிரம்மாண்டமான நுட்பத்தைக் கையாண்டார்.
ராட்சதத் துணிகள் (Huge Diffusion): பரந்து விரிந்த குஜராத் மைதானங்களில், நண்பகல் வெயிலின் கடுமையைக் குறைக்க நூற்றுக்கணக்கான மீட்டர் நீளமுள்ள வெள்ளைத் துணிகளை (Silk/Diffusion cloths) ராட்சத அமைப்புகள் மூலம் அந்த மைதானம் முழுவதற்கும் மேலே கட்டினார்கள்.
விளைவு: மேலிருந்து வரும் அந்த ‘டாப் லைட்’ கடுமையான நிழல்களை உருவாக்காமல், மென்மையான ஒளியாக (Soft Light) நடிகர்களின் முகங்களில் விழுந்தது. இது வெயிலின் பிரகாசத்தைக் குறைத்து, கதாபாத்திரங்களின் உணர்ச்சிகளைத் துல்லியமாகப் படம்பிடிக்க உதவியது.
‘தண்ணீர் தண்ணீர்’: வறட்சியின் அழகியல்
இயக்குநர் கே.பாலசந்தர் மற்றும் ஒளிப்பதிவாளர் பி.எஸ்.லோக்நாத் கூட்டணியில் உருவான ‘தண்ணீர் தண்ணீர்’, உச்சக்கட்ட ஒளியை எப்படிக் கதை சொல்லப் பயன்படுத்தலாம் என்பதற்கு உலகத்தரம் வாய்ந்த பாடம்.
ஒளியின் கடுமையும் திரையில் விரியும் கதை சொல்லும் கலையும்
தண்ணீர் தட்டுப்பாடும் ஒளியும்: தண்ணீர் தட்டுப்பாட்டையும், சுட்டெரிக்கும் வெயிலையும் ஒரு செய்தியாகச் சொல்லாமல் காட்சிகளாகச் செதுக்கினார் ஒளிப்பதிவாளர் பி.எஸ்.லோக்நாத். அந்த உச்சி வெயிலின் ‘டாப் லைட்’, நிலத்தின் வெடிப்புகளையும், மக்களின் வறண்ட முகங்களையும் அப்பட்டமாகக் காட்டியது.
நாடகத்தன்மை (Visual Drama): நிழல்கள் மிகக் குறைவாகவும், ஒளி மிகத் தீவிரமாகவும் இருந்த அந்தச் சூழல், ஒரு கிராமத்தின் போராட்டத்தையும் தாகத்தையும் பார்வையாளரின் கண்களுக்குள் நேரடியாகக் கடத்தின. பி.எஸ். லோக்நாத்தின் அந்தத் துணிச்சலான ஒளிப்பதிவு, உச்சக்கட்ட ஒளியையும் ஒரு ‘ஸ்டன்னிங் விஷுவல்’ ஆக மாற்ற முடியும் என்பதை நிரூபித்தது.
ராஜீவ் மேனன் மற்றும் ‘பம்பாய்’ - நகரத்தின் இடுக்குகளில் ஒளி
மும்பை போன்ற நெரிசலான மாநகரங்களில், உயரமான கட்டிடங்களுக்கு இடையே இருக்கும் குறுகிய வீதிகளில் டாப் லைட் முற்றிலும் வேறுபட்டது. ஒளிப்பதிவாளர் ராஜீவ் மேனன், ‘பம்பாய்’ படத்தில் அந்த உச்சி வெயிலை ஒரு ‘ஹேர் கிளோ’ (Hair Glow) ஆக மாற்றினார்.
கட்டிடங்களின் உயரம்: கட்டிடங்கள் உயரமாக இருக்கும்போது, டாப் லைட் என்பது ஒரு ‘ஸ்பாட் லைட்’ போலச் செயல்படும்.
விளைவு: மேலிருந்து வரும் அந்த ஒளி கதாபாத்திரங்களின் தலைமுடி மற்றும் தோள்களில் பட்டு பிரகாசமான விளிம்பை (Rim Light) உருவாக்கும். இது கதாபாத்திரத்தைப் பின்னணியிலிருந்து பிரித்துக் காட்டி (Separation from Background), ஓர் ஆழமான பின்னணியைக் (Deeper Background) காட்சிக்கு வழங்கியது.
முடிவில் இருளும் ஒளியும்
ஒளிப்பதிவில் ‘டாப் லைட்’ என்பது இருதலைக் கொள்ளி எறும்பு போன்றது. அது ஒரு முகத்தைச் சிதைக்கவும் செய்யும், அதே முகம் மர்மமான அதிகாரத்தையோ அல்லது ஒரு கிராமத்தின் வறட்சியையோ சுமந்து நிற்கவும் உதவும்.
அதிகாலைப் பனிமூட்டத்தில் அசோக்குமார் செய்த மாயம் ஒரு வகை என்றால், ‘லகான்’ படத்தில் அனில் மேத்தா அந்த ஒளியைக் கட்டுப்படுத்திய விதம் மற்றொரு வகை. பி.எஸ்.லோக்நாத் வறட்சியைச் சொல்லப் பயன்படுத்திய அந்த உச்சி வெயிலும், ராஜீவ் மேனன் மும்பையின் கட்டிடங்களுக்கு இடையே பயன்படுத்திய ஹேர் கிளோ அழகியலும் நமக்குக் கற்றுத் தரும் பாடம் ஒன்றே.
“ஒளி எங்கிருந்து வருகிறது என்பது முக்கியமல்ல; அதை கதை சொல்லலில் எப்படிப் பயன்படுத்துகிறீர்கள் என்பதே கலை.” இயற்கையின் கடுமையான ஒளியையும் ஒரு கவித்துவமான கருவியாக மாற்றுபவனே உண்மையான கலைஞன்.
(புதன்தோறும் ஒளிகாட்டுவோம்)
- cjrdop@gmail.com