தமிழகத்தில் பசுமைப் புரட்சிக்குப் பிந்தைய காலகட்டத்தில், அதிக மகசூலை மட்டுமே இலக்காகக் கொண்டு ரசாயன உரங்கள் மற்றும் பூச்சிக்கொல்லிகளின் பயன்பாடு முறைப்படுத்தப்படாமல் அதிகரித்தது.
இது தொடக்கத்தில் ஒரு மாயத் தோற்றமாக அதிக விளைச்சலைத் தந்தாலும், நீண்ட கால அடிப்படையில் மண்ணின் வளம், மக்களின் ஆரோக்கியம் மற்றும் ஒட்டுமொத்தச் சுற்றுச்சூழலுக்குப் பெரும் அச்சுறுத்தலாக மாறியுள்ளது.
இந்தச் சூழலில், தமிழ்நாட்டின் எதிர்காலத்தைக் கருத்தில் கொண்டு இயற்கை விவசாயத்தை நோக்கித் திரும்புவது ஒரு தேர்வாக அல்லாமல், தவிர்க்க முடியாத கட்டாயமாக மாறியுள்ளது.
உயிர்ப்பிக்கப்படும் மண் வளம்
தொடர்ச்சியான ரசாயனப் பயன்பாடு மண்ணிலுள்ள இயற்கையான நுண்ணுயிரிகளை அழித்து, மண்ணை உயிரற்ற ஒரு சடலத்தைப் போல மாற்றுகிறது. இதனால் மண் இறுகிப் போய், அதன் காற்றோட்டம் மற்றும் நீரைச் சேமிக்கும் திறன் பெருமளவு குறைகிறது.
இறுதியில் வளமான நிலங்கள் தரிசு நிலங்களாக மாறும் அபாயம் உள்ளது. இதற்கு மாற்றாக இயற்கை விவசாயத்தில் பயன்படுத்தப்படும் தொழு உரம், மண்புழு உரம் மற்றும் பசுந்தாள் உரங்கள் மண்ணின் கரிமச் சத்தை அதிகரிக்கின்றன.