தமிழ் இலக்கிய மரபில் மனித மாண்பும் சமூக அறமும் தனித்தனி கருத்துகளாகப் பார்க்கப்படுவதில்லை. தனிமனிதரின் வாழ்வியல் ஒழுக்கமும், அவர் சார்ந்திருக்கும் சமூகத்தின் நலனும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்தவையாகவே தமிழ்ச் சிந்தனை மரபு அவற்றைக் கட்டமைத்துள்ளது.
‘அறம்’ என்பது தனிமனிதர் தனக்குள் கடைப்பிடிக்கும் ஒழுக்கமாக மட்டுமல்லாமல், பிற உயிர்களுடனும் பிற மனிதர்களுடனும் அவர் கொள்ள வேண்டிய உறவின் நெறியாகவும் விளங்குகிறது. இத்தகைய அறவியல் பார்வை சங்க இலக்கியத்திலிருந்து நவீன இலக்கியம் வரை தொடர்ச்சியாகப் பரிணமித்து வந்திருப்பதைத் தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் காண முடிகிறது.
கணியன் பூங்குன்றனாரின், “யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்” என்ற வரிகள் தமிழ் இலக்கியத்தில் மனித மாண்பின் மிகப் பரந்த கருத்தியல் வெளிப்பாடாக அமைகின்றன. ‘எல்லா ஊர்களும் எனது ஊர்; எல்லா மக்களும் எனது உறவினர்’ என்ற சிந்தனை, மனிதரை அவர் பிறந்த இடம், இனம், சமூக நிலை ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் மதிப்பிடாமல், மனித இருப்பின் அடிப்படையில் அணுகுகிறது. இன்றைய மனித உரிமைச் சிந்தனை, உலகக் குடிமக்கள் என்ற கருத்து, உலகமயமாக்கல் போன்ற நவீனக் கருத்தாக்கங்கள் உருவாகுவதற்கு ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, மனித உறவை எல்லைகளைக் கடந்த நிலையில் சங்கப் புலவர் சிந்தித்திருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.