

கவிஞர் சேரன், காலமாகிவிட்டார். கனடாவின் வின்சர் பல்கலைக்கழகத்தின் சமூகவியல் பேராசிரியராகப் பணியாற்றியவர். பாரதிக்குப் பிறகான கவிதைக் கிளையாகத் துளிர்த்த மஹாகவியின் (உருத்திரமூர்த்தி) மகன். மஹாகவிக்குப் பிறகு ஈழத்தில் உருவான இளம்படைக் கவிஞர்களின் மூன்றாம் தலைமுறை எனச் சேரனை வரிசைப்படுத்தலாம். சண்முகம் சிவலிங்கம், எம்.ஏ.நுஃமான், மு.பொன்னம்பலம், சு.வில்வ ரத்தினம் போன்ற உரத்தக் கவிஞர்களைப் போல் சேரனும் ஈழ நெருக்கடிப் பின்னணியிலிருந்து அதே முடுக்கத்துடன் புறப்பட்டவர்தான். ஆனால் அதை மொழியளவில் நவீனப்படுத்தியவர்.
1972இல் எழுதத் தொடங்கிய சேரன், 1978இல்தான் தன் கவிதையைத் தீவிரப்படுத்தினார். அவரது கவிதைகள் தொகுக்கப்பட்டு 1983இல் ‘வயல்’ காலாண்டிதழில் வெளிவந்தன. இந்த 1978-1983 காலகட்டத்தில்தான் இலங்கையில் இனப் பிரச்சினை வன்முறையாக மாறியது. இனக் கலவரம் 1981இல் நடந்தது; யாழ் நூலகம் எரிக்கப்பட்டது. அவரது முதல் கவிதைத் தொகுப்பின் தலைப்பு ‘இரண்டாவது சூரிய உதயம்’. இது யாழ்ப்பாண நூலக எரிப்புச் சம்பவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது.
1981க்குப் பிறகும் வன்முறைகள் தொடர்ந்தன. சேரன் கவிதைகளும் இந்தப் பின்னணியில் மூர்க்கம் கொண்டன.
தமிழ்ச் செவ்வியல் இலக்கியங்களுக்கு உரிய ஓசை நயம் சேரன் கவிதைகளுக்கு உண்டு. இது ஈழக் கவிதைகளின் விசேஷமான அம்சம். நாட்டார் பாடல்களின் சில அம்சங்களையும் சேரன் கவிதைகள் கைக்கொண்டுள்ளன. தமிழக நவீனக் கவிதை சூடிக்கொண்ட மர்மம்தான் சேரனை ஈழக் கவிஞர்களிலிருந்து வேறுபடுத்துவது.