தரிசனங்களாக மாறும் காட்சிகள் | கதை அறியும் கலை

அழகான ஓர் இளைஞனையோ, ஒரு குமரியையோ பார்த்ததும் “எவ்வளவு லட்சணமாக, திருத்தமாக, நேர்த்தியாக இருக்கிறார்கள்!” என்று வியக்கிறோம் அல்லவா?எழுத்துக்கு இத்தகைய லட்சணத்தைக் கொண்டு வந்தவர் சுந்தர ராமசாமி. அவரது ‘கோலம்’ என்ற சிறுகதையை இதற்குச் சிறந்த உதாரணமாகச் சொல்லலாம். அதிக உரையாடல்கள் இன்றி, வெறும் காட்சிகளாலேயே ஒரு முழுமையான வாழ்க்கைச் சித்திரத்தை இந்தக் கதையில் அவர் செதுக்கியிருக்கிறார்..ஊரின் ஒதுக்குப்புறத்தில் ஒரு சிதைந்த வீட்டில் முதிய தம்பதியினர் மிகுந்த வறுமையில் வாழ்கின்றனர். அந்தக் கிழவரின் ஆடையே ஒரு கோவணமும் துண்டும்தான். கீரை பறித்து விற்று அவர்கள் பிழைப்பு நடத்துகின்றனர். ஊரில் சேட்டைகள் செய்யும் சில இளைஞர்கள், எதிர்பாராத சமயங்களில் அந்தக் கிழவரை மூர்க்கமாகத் தாக்கிவிட்டு ஓடுகின்றனர். ஏனோ தெரியவில்லை, அவர்களுக்குள் அப்படியொரு குரூரம். அந்த முதியவர்கள் இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் மிகுந்த நேசத்துடன் இருக்கின்றனர். அவர்களுக்கு இருக்கும் ஒரே ஆறுதல் சுபத்ரா என்ற ஏழைப் பெண் மட்டும்தான்.மழையும் மழலைகளும்: ஒருமுறை, பார்வையற்ற மற்றும் செவித்திறன் குறையுடைய குழந்தைகள் மழையில் நனைந்தபடி ரயில் நிலையத்திற்கு வருகின்றனர். அவர்களின் ஒவ்வொரு அசைவையும் வெளிப்பாட்டையும் கிழவர் உற்று நோக்குகிறார். இத்தகைய புறக்காட்சிகள் அனைத்தும் வாழ்க்கைக்கு ஒரு பெரும் பொருள் இருப்பது போன்ற உணர்வை ஏற்படுத்துகின்றன..இளம் வயதிலேயே உடல் குறைகளுடன் பிறக்கும் குழந்தைகளின் துயரங்களுக்கு இடையிலும் மகிழ்ச்சியான தருணங்கள் எட்டிப்பார்க்கின்றன. மழையும் இதமான காற்றும் மனிதர்களிடம் எப்படியெல்லாம் மாயங்களை உருவாக்குகின்றன என்பதை விளக்கும் சுந்தர ராமசாமி, “மாலை நேரங்களில், அநேக சந்தர்ப்பங்களில் பள்ளிக் குழந்தைகளைப் பார்ப்பதற்கே மழை வருகிறது. அவ்வளவு சந்தோஷத்தைத் தன்னால் ஏற்படுத்த முடியும் என்பதை மழை தெரிந்துகொண்ட தருணங்கள் அவை” என்று அழகாக எழுதுகிறார்.நெகிழவைக்கும் தருணங்கள்: பள்ளியிலிருந்து வீடு திரும்பும் குழந்தைகள் மழையில் நனைந்தபடி விளையாடுவதையும், சட்டைகளைக் கழற்றிப் பிழிவதையும் கிழவர் பார்க்கிறார். ரயிலில் பார்வையற்ற சிறுவர்களைத் தன் அருகில் அமரவைத்து அணைத்துக் கொள்கிறார். ரயில் ஒரு சாலையைக் கடக்கும்போது அங்கிருந்த யானையைப் பார்த்து குழந்தைகள் ‘ஆனை... ஆனை...’ என்று உற்சாகமாகக் கத்துகிறார்கள். .கண் தெரியாத சிறுவனும் அந்த மகிழ்ச்சியில் கலந்து கொண்டு ‘ஆனை... ஆனை...’ என்கிறான். “யானை தும்பிக்கையைத் தூக்குது!” என்று மற்றவர்கள் சொல்ல, அதைக் காண முடியாவிட்டாலும் அந்தப் பிஞ்சுச் சிறுவனும் அதே மகிழ்ச்சியில் ‘தும்பிக்கையைத் தூக்குது!’ என்று கத்துகிறான். அந்தச் சிறுவனின் ஆனந்தம் கிழவரின் மனதைப் பிசைகிறது. நெகிழ்ந்து போய் அவனை மேலும் அணைத்துக் கொள்கிறார்.வாழ்வின் இறுதித் தரிசனம்: ரயில் கடற்கரையில் வந்து நிற்கிறது. வானம், கடல், பாறைகள், மணல் மேடுகள் என இயற்கையை அவர்கள் தரிசிக்கிறார்கள். அங்கே ஓயாது வீசும் காற்று கிழவரின் மனதில் பல்வேறு சிந்தனைகளைக் கிளறுகிறது. காற்றினால் மெல்ல மெல்லக் கரையும் மணல் மேடு, இயற்கையின் மௌனம் ததும்பும் கடற்கரை, நவீனக் கட்டிடங்களால் சிதைந்த காட்சிகள் என அனைத்தும் இல்லாமல் போகும் இந்த வாழ்வின் நிதர்சனத்தை அவருக்கு உணர்த்துகின்றன..தப்ப முடியாத காயங்களோடு மடியும் இந்த வாழ்க்கையில், ஒரு மனநிறைவான கணத்தில் உலகிலிருந்து விலகிக்கொள்வதே அர்த்தமுள்ளதாக இருக்கும் என்று அவருக்குத் தோன்றுகிறது. அந்த முதியவர் வேறெதையும் யோசிக்காமல் அமைதியாகக் கடலில் இறங்கித் தன்னை மாய்த்துக் கொள்கிறார்.‘கோலம்’ சிறுகதை, ஒவ்வொருவருக்கும் வாழ்க்கை வெவ்வேறு விதமான கோலங்களை வரைந்து காட்டுவதை ஆழமாகப் பதிவு செய்கிறது. இக்கதையின் காட்சிகள் வெறும் விவரிப்புகள் அல்ல; அவை வாழ்க்கைக்கான அர்த்தங்களைத் தேடித்தரும் உன்னதத் தரிசனங்கள்..எல்லைகளற்ற எழுத்து

தரிசனங்களாக மாறும் காட்சிகள் | கதை அறியும் கலை

அதிகம் வாசித்தவை...