இந்திய சுதந்திரப் போராட்டக் காலம் வரை, நம் நாட்டு நாடகத்துறை பெரும்பாலும் நாட்டுப்புற வடிவங்களையே சார்ந்திருந்தது. ஆனால், நகர்மயமாதல், நடுத்தர வர்க்கத்தின் எழுச்சி, மேற்கத்திய நாடகங்களின் அறிமுகம் மற்றும் ‘இப்டா’ (IPTA) இயக்கத்தின் தோற்றம் போன்ற காரணிகளால் இந்தியக் கலை-இலக்கியப் பார்வையிலும் அணுகுமுறைகளிலும் பெரும் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டன.
வங்காளத்தில் பாதல் சர்க்காரும், மராத்தியில் விஜய் தெண்டுல்கரும், இந்தியில் மோகன் ராகேஷும் இந்தப் புதிய நவீன உணர்வுகளுக்குத் தத்தம் மொழிகளில் வடிவம் கொடுத்தனர். அதேபோல், கன்னடத்தில் கிரிஷ் கர்னாட் இந்தியச் சூழலுக்குப் பொருத்தமான ஒரு புதிய எழுத்து முறையையும் நவீனப் பார்வையையும் உருவாக்கிக் காட்டினார். கர்னாடின் நாடகங்கள் நம்முடைய வரலாற்றுப் பின்புலத்தையும் மண்ணின் தன்மையையும் அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தாலும், அவற்றின் வடிவமும் கட்டமைப்பும் ஒரு நவீன மனதின் புதிய சிந்தனைச் சாயலைக் கொண்டிருந்தன.
