தெற்கு சூடானைச் சேர்ந்த எழுத்தாளர் தபான் லோ லியோங் எழுதிய ‘உணவு’ (தமிழில்: ரவிக்குமார்) கதையில், கைக் குழந்தையான தன் தங்கையை மலைப்பாம்பு விழுங்குவது கண்டு, ‘பாம்பு’ என்ற சொல்லை அறியாத சிறுமி ‘அது சாப்பிட்டுவிட்டது’ என்று சொல்வாள்.
ஏனோ செம்மையாக்கம் தொடர்பாக யோசித்தபோது இந்தக்கதை நினைவுக்கு வந்தது. மொழி வளமும், அதன் பயன்பாடும் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை இக்கதை அடிக்கடி நினைவுறுத்துகிறது. பொதுவாக, தமிழ்ச் சூழலில் பிழை திருத்தமும் செம்மையாக்கமும் ஒன்றுபோலவே கருதப்படுகின்றன. இந்த விவாதம் நெடுநாட்களாக நடந்துவருகிறது. ஆங்கிலத்தில் செம்மையாக்குநரின் பெயரை அட்டைப்படத்திலேயே குறிப்பிடும் நிலையை ஒப்பிட்டுச் சில எழுத்தாளர்கள் அவ்வப்போது எழுதி வருகிறார்கள்.
புத்தாயிரத்துக்குப் பிறகு எழுத்தாளர்களின் வரவு கணிசமாகியிருக்கும் சூழலில், தேர்ந்த செம்மையாக்குநர்களின் தேவையும் அதிகரித்திருக்க வேண்டும். ஆனால், அப்படி நடக்கவில்லை. மாறாக, எழுத்தாளர் - செம்மையாக்குநர் உறவு பலவீனமடைந்திருக்கிறது. புதிதாக எழுத வருபவர்கள் கூட இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. எழுத்துப் பிழை, தகவல் பிழை என்பவற்றைத் தாண்டி படைப்பில் வேறெந்த மாற்றத்தையும் செய்யக்கூடாது என அடம்பிடிக்கும் எழுத்தாளர்கள் பலர்.
