டேஸ் ஆஃப் ஹெவன்...
காலத்தைச் சிறைபிடிக்கும் கலையே திரைப்படங்கள். இதில் மாலை நேர வெளிச்சம் என்பது ஓர் உணர்ச்சிகரமான விடைபெறல். பகல் முடிந்து இரவு தொடங்கும் அந்த இடைப்பட்ட தருணத்தை ஒளிப்பதிவாளர்கள் ‘மேஜிக் ஹவர்’ (Magic Hour) அல்லது ‘கோல்டன் ஹவர்’ (Golden Hour) என்று அழைக்கிறார்கள்.
இந்த நேரத்தில் ஒளி மென்மையாகவும், நீண்ட நிழல்களை உருவாக்குவதாகவும் இருக்கும். இந்திய சினிமாவில் இந்த ஒளியை ஒரு தேசபக்தி உணர்வோடும், அதீத காதலோடும் பிணைத்த பெருமை பினோத் பிரதான் (Binod Pradhan) போன்ற மேதைகளையே சாரும்.
மேஜிக் ஹவர்: பொன்னிறத் தருணம் (The Golden Hour)
சூரியன் அடிவானத்தை நெருங்கும் அந்த 20 முதல் 30 நிமிடங்கள் ‘மேஜிக் ஹவர்’ எனப்படுகிறது.
தன்மை: ஒளியின் திசை மிகவும் சரிவாக (Low Angle) இருக்கும். இது கதாபாத்திரங்களின் முகத்தில் மென்மையான பொன்னிறத்தைப் (Golden Hue) பூசும்.
அழகியல்: இந்த நேரத்தில் நிழல்கள் மிக நீளமாகவும், மென்மையாகவும் விழும். இது காட்சிகளுக்கு ஒரு விதமான ‘நாஸ்டால்ஜியா’ அல்லது காவியத் தன்மையை வழங்கும்.
‘1942: எ லவ் ஸ்டோரி’ -காதலின்
பொன்னிற ஓவியம் ஒளிப்பதிவாளர் பினோத் பிரதான் மற்றும் இயக்குநர் விது வினோத் சோப்ரா கூட்டணியில் உருவான இத்திரைப்படத்தில், மாலை நேர ஒளியைப் பயன்படுத்திய விதம் ஒரு மைல்கல் எனலாம்.
இயற்கை ஒளியின் ஆதிக்கம்: இமாச்சலப் பிரதேசத்தின் மலைப் பகுதிகளில் படமாக்கப்பட்ட இந்தப் படத்தில், காதலர்களுக்கு இடையேயான நெருக்கத்தைக் காட்ட ‘மேஜிக் ஹவர்’ ஒளியே பிரதானமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது.
‘ஏக் லட்கி கோ தேகா’ என்ற இந்தப் பாடலில் அனில் கபூர் மற்றும் மனிஷா கொய்ராலா ஆகியோரின் முகங்களில் விழும் அந்த மென்மையான
மாலை நேர வெளிச்சம், ஓர் ஓவியத்தைப் பார்ப்பது போன்ற உணர்வைத் தரும். பின்னணியில் சூரியன் மறையும்போது ஏற்படும் அந்த ‘பேக் லைட்டிங்’ (Backlighting), மனிஷா கொய்ராலாவின் கூந்தலைச் சுற்றி ஒரு தங்க நிற வளையத்தை (Rim Light) உருவாக்கியிருக்கும்.
கவித்துவமான ட்விலைட்: பகல் முடிந்து அந்தி சாயும் அந்த ‘ட்விலைட்’ (Twilight) நேரத்தை, படத்தின் பிரிவையும் ஏக்கத்தையும் காட்ட பினோத் பிரதான் மிக அழகாகக் கையாண்டிருப்பார்.
‘ரங் தே பசந்தி’ - வரலாறும் நிகழ்காலமும் சந்திக்கும் ஒளி
நவீன சினிமாவில் ‘மேஜிக் ஹவர்’ ஒளிப்பதிவுக்கு ‘ரங் தே பசந்தி’ (Rang De Basanti) சிறந்த பாடம். இதில் ஒளிப்பதிவாளர் பினோத் பிரதான் மீண்டும் தனது மேஜிக்கை செய்திருப்பார்.
தோராஹா கோட்டை காட்சிகள்: இந்தப் படத்தில் நண்பர்கள் அனைவரும் பழைய கோட்டையின் மதிலில் அமர்ந்து பேசும் காட்சிகள் மற்றும் ‘துபு துபு’ (Tu Bin Bataye) பாடல் காட்சிகள் அனைத்தும் மாலை நேர ஒளியில் படமாக்கப்பட்டவை.
வரலாற்றுத் தொடர்பு: நிகழ்கால இளைஞர்கள் மற்றும் கடந்த காலப் புரட்சியாளர்கள் (பகத் சிங் குழுவினர்) ஆகிய இரு காலக்கட்டங்களையும் இணைக்கும் ஒரு பாலமாக அந்த மங்கும் வெளிச்சம் (Fading Light) பயன்படுத்தப்பட்டது.
ஏக்கம் மற்றும் வேகம்: சூரியன் மறையும் அந்தத் தருணத்தில் நண்பர்கள் கோட்டையிலிருந்து குதிப்பதும், அந்தச் செந்நிற வானமும் அவர்களின் துடிப்பான இளமையையும், அதே நேரம் அவர்களுக்குக் காத்திருக்கும் ஒரு சோகமான முடிவையும் குறியீடாக உணர்த்தும்.
நெஸ்டர் அல்மெண்ட்ரோஸ் மற்றும் ‘டேஸ் ஆஃப் ஹெவன்’ (Days of Heaven) மாலை நேர ஒளிப்பதிவைப் பற்றிப் பேசும்போது நெஸ்டர் அல்மெண்ட்ரோஸ் (Nestor Almendros) பற்றிக் குறிப்பிடாமல் இருக்க முடியாது. டெரன்ஸ் மாலிக் இயக்கத்தில் வெளியான ‘Days of Heaven’ படத்துக்காக அவர் ஆஸ்கர் விருதை வென்றார்.
20 நிமிடப் போர்: இந்தப் படத்தின் பெரும்பாலான காட்சிகள் சூரியன் மறையும் அந்த 20 நிமிடங்களில் மட்டுமே படமாக்கப்பட்டன. செயற்கை விளக்குகளைத் தவிர்த்து, அந்த இயற்கையான மங்கும் ஒளியையே அல்மெண்ட்ரோஸ் நம்பினார்.
ஒரு நாளைக்கு வெறும் 20 நிமிடங்கள் மட்டுமே படப்பிடிப்பு நடத்த முடியும் என்பதால், ஒட்டுமொத்தப் படக்குழுவும் அந்தச் சிறு பொழுதுக்காக நாள் முழுவதும் காத்திருந்து படம்பிடித்து ஓர் உலக சாதனையை செய்தது.
மாலையின் மவுனம்: தொழில்நுட்ப நுணுக்கங்கள் மங்கும் ஒளியில் (Fading into darkness) படம்பிடிக்கும்போது ஒளிப்பதிவாளர் கையாளும் சில ரகசியங்கள்:
சில்ஹவுட் (Silhouette): வானத்தில் இன்னும் சிறிது வெளிச்சம் இருக்கும்போது, கதாபாத்திரத்தின் முகத்தில் ஒளி இல்லாமல் அவர்களை ஒரு கருப்பு வடிவமாக மட்டும் காட்டுவது. ‘ரங் தே பசந்தி’ கோட்டை காட்சிகளில் இது மிக அற்புதமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கும்.
அப்பர்சர் மேனேஜ்மென்ட்: ஒளி குறையக் குறைய, லென்ஸின் அப்பர்சரை (Aperture) திறந்து கொண்டே இருக்க வேண்டும் (f/1.4 அல்லது f/2.0). இது பின்னணியை மென்மையாக மாற்றி, கதாபாத்திரத்தின் மீது மட்டும் வெளிச்சத்தைக் குவிக்கும்.
ஒளிச் சிதறல் (Lens Flare): சூரியன் மறையும்போது கேமரா லென்ஸிற்குள் நேரடியாகப் பாயும் ஒளிக்கதிர்கள் ‘லென்ஸ் ஃபிளேர்’களை உருவாக்கும். இது காட்சிகளுக்கு யதார்த்தமான மற்றும் அழகியல் உணர்வைத் தரும்.
முடிவில் இருள் (Fading into Darkness)
சூரியன் மறைந்த பிறகு, வானத்தில் எஞ்சியிருக்கும் அந்த மெல்லிய ‘ட்விலைட்’ வெளிச்சம் மிக வேகமாகத் தேயத் தொடங்கும். இது ஒரு கதையின் முடிவையோ அல்லது கதாபாத்திரத்தின் தனிமையையோ காட்ட மிகச்சிறந்த தருணம்.
அதிகாலை வெளிச்சம் ஒரு புதிய நம்பிக்கையைத் தந்தால், மாலை நேர வெளிச்சம் ஆழமான தேடலையும் வரலாற்றின் நினைவுகளையும் தருகிறது.
‘1942: எ லவ் ஸ்டோரி’யின் காதலும், ‘ரங் தே பசந்தி’யின் புரட்சியும் அந்த மங்கும் ஒளியில்தான் தங்களின் முழுமையான உணர்ச்சியைப் பெறுகின்றன.
ஒளிப்பதிவாளராக, மங்கும் ஒளியைப் படம்பிடிப்பது என்பது இருளுடன் நடத்தும் ஒரு ஓட்டப்பந்தயம். அந்தப் பந்தயத்தில் ஒளியின் கடைசித் துளியையும் கேமராவுக்குள் சிறைபிடிப்பவர்களே சிறந்த கலைஞர்கள்.
பினோத் பிரதான் மற்றும் நெஸ்டர் அல்மெண்ட்ரோஸ் போன்ற மேதைகள் நமக்குக் கற்றுத் தருவது ஒன்றையே - “இயற்கை தரும் அந்த 20 நிமிட ஒளி, பல கோடி ரூபாய் மின் விளக்குகளால் செய்ய முடியாத அதிசயத்தைத் திரையில் நிகழ்த்தும்."
(புதன்தோறும் ஒளிகாட்டுவோம்)
- cjrdop@gmail.com