திரைப்பட நட்சத்திரங்களின் மணமும் முறிவும் மூன்றாம் நபர்களால் விவாதப் பொருளாகின்றன. இது சமூகத்தில் பிறரிடம் மணமுறிவு இல்லை என்கிற போலித் தோற்றத்தை உருவாக்குகிறது. அதேநேரம், மணமுறிவு செய்யக் கூடாது என்றும் மறைமுகமாகக் கூறுகிறது. இச்செயல் குடும்பம், திருமணம் குறித்த அடிப்படைப் புரிதலற்ற நிலையின் வெளிப்பாடாகும்.
விவாகரத்து உரிமைக்கான குரல்கள்: பறவைகளையும் பாலூட்டிகளையும் போன்று கூட்டமாக வாழ்ந்த மனிதர்களின் உற்பத்திச் செயல்பாடுகள் தோற்றுவித்த தனிச் சொத்துரிமையானது, ஆணாதிக்கச் சாதி, மத, குடும்ப நிறுவனங்களை விளைவித்ததை மார்க்ஸ்-எங்கல்ஸும், அம்பேத்கரும் நிரூபித்துள்ளனர்.
அக்காலங்களில் குடும்ப உருவாக்கத்துக்கான திருமணமானது ஒருபடித்தானது அல்ல. ஒவ்வொரு சாதிகளிடமும் பழங்குடிகளிடமும் ஒருதாரம், பலதாரம், பொது மனைவியர் என வெவ்வேறு வகையான வடிவங்களில் குடும்பங்கள் இருந்தன. ஏற்றத்தாழ்வான வெவ்வேறு சமூகங்களுக்கு ஒரே வகையான புறமணக் குழுக்களும் இருந்தன.
சொத்துடைமையும் சொத்தில்லாமையும் சாதியும் மதங்களும் திருமணங்களைத் தீர்மானித்தன. மணமகளுக்குக் கலைநயமான சீப்பையும் சில பொருள்களையும் மணமகன் பரிசமாகக் கொடுத்து எளியமுறையில் மணமுடித்தனர். உடலுழைப்புச் சமூகப் பெண்களுக்கும் ஆண்களுக்கும் மனமொத்த மணமும், மணமுறிவு - மறுமண உரிமைகளும் இருந்தன. நிலவுடைமையாலும் ஆச்சாரத்தாலும் சாதிப் பெண்களுக்கு அவ்வுரிமைகள் மறுக்கப்பட்டன.
அவர்களின் மனதுக்கும் உடலுக்கும் மரியாதை தரப்படவில்லை. அவை ஆண்களின் சொத்தாகப் பாவிக்கப்பட்டன. இறந்த கணவனின் பாதியுடல் மனைவியிடம் உள்ளதென்ற நம்பிக்கையால் கைம்பெண் மறுமணமும் விவாகரத்தும் அவர்களுக்கு மறுக்கப்பட்டன.
இந்நம்பிக்கை, 1856இல் நிறைவேற்றப்பட்ட விதவை விவாகரத்து சட்டத்தால் ஒழிந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. கிறிஸ்தவர்களுக்கான இந்திய விவாகரத்துச் சட்டம் 1869இல் நிறைவேறியது. இருப்பினும் இந்தியச் சமூகத்தில் விவாகரத்து உரிமைக்கான இயக்கம் 1920களில் வலுப்பெற்றது.
1929 மார்ச் 31 அன்று ஐக்கிய சமூக மாநாட்டில், “ஒரு புருஷன் தன் மனைவியை விட்டுப் பிரிந்துவிட்டாலும், அல்லது கொடுமை செய்தாலும் தம் விவாகத்தை ரத்து செய்துகொள்ள அனுமதிக்கத்தக்கபடி சட்டத்தைத் திருத்தி அமைக்க வேண்டும்” என கிருஷ்ணபிரசாத் முன்மொழிந்த தீர்மானத்தை சிந்தாமணி ஆதரித்தார்.
சென்னையில் 1930இல் கூடிய மாநாட்டில், “நம் சமூகத்தில் வழங்கிவரும் ஆண்களுக்கு வேறு பெண்களுக்கு வேறு என்றிருக்கும் இருவகைச் சட்டத்தையும் ஒழுக்கத்தையும் முழுதும் கண்டிப்பதுடன் ஆண்கள் - பெண்கள் இருபாலர்க்கும் விவாஹரத்து செய்துகொள்ளச் சம உரிமை வேண்டும்” எனப் பட்டவர்த்தன அம்மாள் முன்மொழிந்த தீர்மானம் கடுமையான எதிர்ப்புக்கிடையில் நிறைவேறியது.
மதனப்பள்ளி பெசன்ட் மண்டபத்தில் 1934 நவம்பர் 11 அன்று நடைபெற்ற ஆந்திர தேசப் பெண்கள் மாநாட்டில் ஜி.துர்காபாய், “புருஷன் சதா கொடுமைப்படுத்திவந்தால், அத்துரதிர்ஷ்டவசமான பெண்ணுக்கு மற்றோர் விவாகம் செய்துகொண்டு குடும்ப வாழ்க்கையை உபயோககரமாக நடத்த செளகரியமளிக்க வேண்டியது மிக சாதாரணமான நியாயமாகும்” எனப் பேசினார்.
‘தீர்க்க முடியாத ஆண்மையின்மை, மதமாற்றம், இரண்டாந்தர மணம், புருஷன் தள்ளிவைத்திருத்தல்’ ஆகிய காரணங்களால் இந்தியச் சட்டசபையில் 1938இல் விவாகரத்து மசோதாவை அறிமுகம் செய்த ஜீ.வி.தேஷ்முக், “மனு, வசிஷ்டர், நாரதர், பராசர், காத்தியாயனர் ஆகியோரும் விவாகரத்தையும் மறுமணத்தையும் ஆதரித்தனர்” என எடுத்துரைத்தார்.
“பர்மியப் பெண்கள் திருமணமாகிவிட்டால் தன் கணவனோடு இறக்கும்வரை பிரியாமலிருக்க வேண்டும் என்னும் நிபந்தனையில்லை” என்று விவாகரத்தை ஆதரித்த கு.கோ.கிருஷ்ணன் (1929) எழுதினார். “கணவனின் கூடாநட்பு, கூடுதல் மணங்கள், குடி, சூதாட்டம், மனைவிகளை அடித்துத் துன்புறுத்தல், பெண்ணுக்கு ஏற்படும் காதலுணர்ச்சியை அடக்கிக்கொள்ளுதல் போன்ற துன்பங்களிலிருந்து விவாகரத்து விடுவிக்கும்” என எஸ்.வி.தொந்தி (1931) எழுதினார். வழக்கறிஞர் கே.எம்.பாலசுப்பிர மணியம் 1931இல் விவாகரத்தின் அவசியத்தை உலகளாவிய பின்னணியில் தொடர்ந்து எழுதினார்.
பிரிட்டனில் விவாகரத்து பெரும் பொருள்செலவையும் காலத்தையும் எடுத்ததால், அது ஏழைகளுக்கு எட்டாக்கனியாக இருந்ததாகவும், ஸ்பெயினில் கத்தோலிக்கத் தாக்கத்தால் தாமதமாகவே விவாகரத்து அமலுக்கு வந்ததாகவும், பௌத்த மதத்தைப் பின்பற்றிய ஜப்பானில் பெண்களே அதிகளவில் விவாகரத்தை முன்னெடுத்ததாகவும், ஆப்கானிஸ்தான், பலுசிஸ்தான், அரேபியா ஆகிய நாடுகளில் தலாக் முறை இருந்ததாகவும், ரஷ்யாவில் தாராளமாக விவாக விடுதலை இருந்ததாகவும் விளக்கிய அவர், தகுந்த காரணங்களால் பெண்கள் மறுமணம் செய்யலாம் என ரிஷி, கெளதமர் போன்றோர் ஆதரித்துள்ளதாகவும் எடுத்துரைத்தார்.
விவாகரத்து என்பது, “இல்வாழ்வில் ஒரு சுகமும் பெற முடியாது தவிக்கும் பெண்களுக்குப் பரிகாரமேயொழிய, அரசியர் போன்று செல்வாக்குடன் இருக்கும் பெண்களுக்கு அல்ல” என்கிற கருத்து வலுப்பெற்றது. “திருமணம் தெய்விகமானது, மனிதர்கள் அதை ரத்து செய்யக் கூடாது” என்கிற எதிர்ப்பும் கிளம்பியது.
மானமும் மணமும்: முதலாளித்துவ வளர்ச்சி, சமூகச் சீர்திருத்தம், பெண் விடுதலை, சாதி ஒழிப்பு இயக்கங்களின் பின்னணியில் தோன்றிய விவாகரத்து சார்ந்த விவாதம் அனைவரிடமும் ஒருதார மணத்தை வலுவாக்கித் திருமண உறவுகளில் மாற்றத்தை விளைவித்தது. உள்சாதிகளைக் கடந்தும், தங்களுக்கு இணையான பிற சாதிகளிலும், சாதிகளை மறுத்தும், காதலித்தும் திருமணங்கள் நிகழ்ந்தன.
அகமண முறையும் வலுப்பெற்றது. மணமகன் பரிசம் கொடுப்பது மறைந்தது. மணமகளிடம் வரதட்சிணையைப் பிடுங்குவது புதிதாகத் தோன்றியது. சட்டத்துக்கு எதிரான இச்செயலுக்குப் பின்தான் மண ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்டு, இப்பந்தம் ஆண்டவன் அருளியதாக அழைப்பிதழில் அச்சடிக்கப்படுகிறது. வரதட்சிணை கணவனின் ஏகபோகச் சொத்தாக்கப்படுகிறது.
இதைத் தொடர்ந்து கணவர்கள் மனைவிகளைவிடக் கூடுதலாகவோ, குறைவாகவோ, ‘உத்தியோகமென்ற புருஷ லட்சணத்தை’ இழந்தாலும்கூட மனைவிகளின் ஏடிஎம் அட்டைகளையும் அபகரிக்கின்றனர். கணவரைக் கவனித்தல், குழந்தைகளை ஈன்றெடுத்து வளர்த்தல், பொருளீட்டுதல் எனக் குடும்பத்தைப் பொறுப்பாக நடத்துவதற்கு மனைவிகள் ஓய்வின்றி இயங்குகின்றனர். இவற்றில் எந்தப் பங்கும் செலுத்தாத கணவர்கள் மனைவிகளை அவமதித்து, அடித்து, அடிமையாக்கி ஆணாதிக்கத்தை நிலைநாட்டுகின்றனர்.
கணவர்களில் மனைவிகளைப் போன்று பொறுப்பானவர்களும், ஒடுக்கப்படுவோரும் இருக்கின்றனர். குடும்பங்களில் கணவன் மனைவிகளிடம் அன்பும் காதலும் நீடித்துத் ததும்புவதும், குறைவதும் உண்டு. இதற்கு நேர்மாறாக, கசப்பும் புழுக்கமும் மேலோங்கி சுயமரியாதையை இழக்கவும் நேரிடும். இவர்கள் உறவினர்களின் அவச்சொல்லுக்கு அஞ்சியும், குழந்தை வளர்ப்புக்காகவும் ஒரே வீட்டுக்குள் வாழ்கின்றனர். பெற்றோர் இருப்பது குழந்தைகளுக்கு நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தினாலும், தம்பதியருக்குள் நீடிக்கும் சச்சரவுகளால் திருமணம் குறித்த எதிர்மறையான எண்ணமும் அக்குழந்தைகளுக்கு ஏற்பட வாய்ப்புண்டு.
பிழைப்பதா வாழ்வதா? - முதலாளித்துவ வளர்ச்சியில் ஒருதார மணமும் குடும்பமும் இருபாலரின் சுயமரியாதைக்கும் கண்ணியத்துக்கும் ஒரு நாகரிகமான நிறுவனமாகும். ஒருதார மண வாழ்க்கையை உயிரியல், உளவியல் அடிப்படையில் அணுக வேண்டும். இதற்கு மாறாக, தம்பதியர்களின் விருப்பு வெறுப்புகளும், சுயமரியாதையும் அறிவியலுக்கு முரணான சாதி, மத நிறுவனங்களின் மான, அவமானக் கற்பனைகளால் மதிப்பிடப்பட்டு மூன்றாம் நபர்களால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது.
இதை ‘கிரஹ’லக் ஷ்மி, மாத இதழ் 1937இல், “பரஸ்பரக் காதலால் கட்டுப்படாத தம்பதிகள் வேறு சமுதாயக் கட்டுகளாலும் சட்ட திட்டங்களாலும் பிணைக்கப்பட்டு, இருவரும் ஓரில்லத்தில் வாழ்க்கை நடத்துவதென்பது இயற்கைக்கு நேர்விரோதமானது. அதில் இன்பமிருக்க முடியுமா? தானாகக் கனியாத பழத்தைத் தடிகொண்டு கனியவைத்தால் அது ருசிக்குமா? ருசிக்காது” எனத் தீட்டிய தலையங்கம் இன்றைக்கும் பொருத்தமானதுதான்.
இதை விளங்கிக்கொண்டோர் தம்மை வருத்திக்கொள்வதில்லை. மூன்றாவது நபர்களுக்காகக் கட்டுப்பட்டோர் ஒரே வீட்டினுள் தனித்தனி அறைகளில் வாழ்கின்றனர். ஆனால், திரைக்காக நடிப்பவர்களோ மாறி வாழ்கின்றனர். எளிய, நடுத்தர மக்களைப் போல் அல்லாமல் பெரும்பாலான திரைப்பட நட்சத்திரங்களின் வாழ்க்கையைச் சாதியும் மதமும் தீர்மானிப்பதில்லை. ஏனென்றால், மூன்றாவது நபர்களைச் சார்ந்தும் அவர்கள் இல்லை.
இணைவது, பிரிவது குறித்து அவர்களின் சுயவிருப்பத்தின் அடிப்படையில் தீர்மானிக்கின்றனர். திரை நட்சத்திரங்களும் பிரபலங்களும் பிறருக்காகப் பொய்யாக வாழாமல் தங்களுக்காக உண்மையாக வாழ்வதற்குத் தங்கள் சுதந்திரத்தை இயன்றவரை பயன்படுத்திக் கொள்கின்றனர். இருப்பினும், வாழ்வதா அல்லது பிழைப்பதா என்பதைத் தீர்மானிப்பது அவரவர்களின் சுயஉரிமை. இதில் மூன்றாம் நபர்கள் தலையிடுவதும் விமர்சிப்பதும் அவசியமற்றவை.
- தொடர்புக்கு: ko.ragupathi@gmail.com